Ειδήσεις από και για το Μεγανήσι
26 Αυγούστου 2019

Τα Πάθη του Χριστού Πάθη του Ανθρώπου

της Χαράς Σαΐτη

Ο
άνθρωπος άρχοντας της γης, φθαρτός και αμήχανος, μέσα σε μια κτίση γεμάτη
θαύματα…

Ο άνθρωπος δυνάμει τέλειος, υπεύθυνος για τον επίγειο παράδεισό του κι άλλο
τόσο για την κόλαση…

Ο άνθρωπος παραδομένος παράφορα στην αλήθεια και το ψέμα του…

Ένας ατέρμονος παράδεισος παραδόθηκε κάποτε στον άνθρωπο, αειφόρος και
ζωοδότης. Μέσα σε μιαν ισορροπία μακάρια, όπου κάθε τι ασήμαντο είχε την σπουδαία
θέση που του επιφύλασσε το σύμπαν. Κι ο άνθρωπος στο κέντρο, υπεύθυνος να
συντηρεί αυτήν την μυστική αρμονία, ο μόνος ανάμεσα στην πλάση με τη δυνατότητα
της κατανόησης της. Αυτός ο θείος προορισμός δεν του χαρίστηκε ανώδυνα.
Αντισταθμίστηκε με την ελευθερία της επιλογής, σε έναν κόσμο που λειτουργούσε
πάντα με μια παράξενη τελειότητα Εκεί όπου το πεδίο της ανθρώπινης
δραματικότητας δημιουργούσε αγίους και κολασμένους. Η επιλογή άλλαζε μόνο κάθε
φορά….

Από το ίδιο πρωτογενές υλικό, από το ανόργανο χώμα, έγιναν όλα αυτά που έχτισαν
τούτον τον κόσμο. Κόσμο τον λέμε για την ομορφιά του, για την ιερή συμμετρία
του, για την αιώνια μουσική του αρμονία. Μέσα στο σώμα μας μπορεί να ανιχνευτεί
ένα μόριο άνθρακα από την εποχή των δεινοσαύρων, μια σταγόνα νερό από τη γλώσσα
του κήτους που κατάπιε τον Ιωνά, σίδερο από τα όπλα των Σουμερίων, θειάφι από
τη φωτιά που έκαιγε τις μεσαιωνικές μάγισσες. Ο χώρος και ο χρόνος, έννοιες
συμβατικές που χρησιμοποιούνται στην ιστορία και την οικονομία, δεν υφίστανται
ξέχωρα. Μας δίνονται ταυτόχρονα για να ασκήσουμε αυτήν την ελευθερία της
επιλογής, που μας βαραίνει τον αυχένα, όταν μετά τα σαράντα δεν έχουμε πια
άλλες δικαιολογίες.

Κι όμως, σήμερα κανένας δεν έχει χρόνο! Ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να
προλάβουμε να ζήσουμε. Ο χώρος δε μας αρκεί για να τον εκμεταλλευτούμε
αποδοτικά: χτίσαμε πυρηνικά εργοστάσια πάνω στο σεισμικό ρήγμα, μετατρέψαμε τα
εύφορα χωράφια μας σε φωτοβολταϊκά πάρκα, τις θάλασσες σε βαλτοτόπια πλαστικών
απορριμμάτων. Σαν κακοί τουρίστες που δε σέβονται τον τόπο που φιλοξενεί τη
χαρά τους, αφήνουμε τους άλλους να καθαρίσουν τη δική μας βαρβαρότητα. Έτσι
έρχεται ένα τσουνάμι και τα καθαρίζει όλα: ό,τι νομίσαμε για πολιτισμό,
ανάπτυξη, τεχνολογία, έρχεται ένα τσουνάμι και σε ελάχιστο χρόνο τα μετατρέπει όλα
σε σκουπίδια….

Ανάμεσα σε αυτά τα σκουπίδια, οι ανθρώπινες ψυχές αναζητούν τη λύτρωση. Το
σύμπαν ακόμα μυστήριο κι όσο προσπαθούμε να το αναλύουμε τόσο πιο παράξενο
παραμένει. Η μοίρα της ανθρώπινης τραγικότητας, που από τη μια στιγμή στην άλλη
κατακρημνίζεται από τις επιταγές των καιρών, παραμένει ίδια κι απαράλλαχτη από
καταβολής κόσμου. Το ανθρώπινο υποκείμενο, πήλινο δοχείο γεμάτο στιγμές,
αποδέχεται την μοίρα της φθαρτότητας του κι ελπίζει. Αυτή η λειτουργία της
ελπίδας, έρχεται ως τελεστικό αρχέγονο, που η ίδια η φύση ανέλαβε να μας το
διδάξει. Άνοιξη, αναγέννηση, θαύμα αναστάσιμο!

Η κατανόηση της αποδοχής, μιας αποδοχής που μοιάζει με την αγάπη, δίνει και τη
δυνατότητα της απλόχερης συνειδητότητας της ανθρώπινης μοίρας. «Ήθος ανθρώπω
δαίμον», μυστικέ μου αρχαίε δάσκαλε, που φωτίζεις ακόμα το πνεύμα μας! Με την
ελπίδα στην ψυχή και οδηγό την αγάπη, όλα είναι κατορθωτά! Η παντοδυναμία του
ανθρώπινου όντος εκεί πέρα βρίσκεται. Τι κι αν την ψάχνουμε στα επιστημονικά
επιτεύγματα, τι κι αν νομίζουμε πως τη βρήκαμε στον «έλεγχο» επί των φυσικών
επιταγών, ακροβατώντας μεταξύ ύβρεως και διαστροφής! Εκείνη ταπεινή, ασήμαντη,
απλόχερη, φωλιάζει μέσα στην καρδιά μας, στον τόπο που αφήνουμε για την αγάπη.

Κι αν είναι να διαθέσουμε λίγο από το χρόνο μας για να ζήσουμε, ας μην
αναλωθούμε πάλι στα εορταστικά τετριμμένα! Το Πάσχα είναι πάλι εδώ, για να μας
θυμίζει ότι μέσα στη συμπαντική τελειότητα χωράει το θαύμα. Ο σπόρος που άνοιξε
τα φτερά του κι ανθίζει τούτη την εποχή, η ανάσταση του Χριστού που ανασύρει την
ανθρώπινη υπόσταση από τα τάρταρα στην αιωνιότητα, η ολόψυχη ευχή μέσα από το
χαμόγελο, όλα αυτά, δεν είναι παρά εκφάνσεις της ίδιας ποιότητας: της αγάπης…

 

2 Shares

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *