Ειδήσεις από και για το Μεγανήσι
21 Νοεμβρίου 2019

Mόνο η ψήφος στην Αριστερά έχει αποτέλεσμα (της Β. Αραβανή)

Η ριζοσπαστική Αριστερά σε αυτές τις εκλογές πρέπει να αντιπαρατεθεί με διάφορες δυνάμεις και τάσεις – πολιτικές και κοινωνικές. Μια από αυτές είναι και η αποχή. Θυμίζεται ότι μεταξύ 2004 και 2009 (δηλαδή, στην τελευταία πενταετία, η οποία συμπίπτει χρονικά με την «προ Μνημονίου» εποχή), στην Ελλάδα η επιλογή της αποχής, του λευκού και του άκυρου δημιούργησε τρομακτικές απώλειες ψήφων προς τους εκλογικούς συνδυασμούς. Σε αυτή την πενταετία, στις εθνικές εκλογές (καθώς στις Ευρωεκλογές το ποσοστό αποχής εκτινασσόταν σε απίστευτα ύψη), οι ψηφοφόροι, οι οποίοι επέλεξαν να μη στηρίξουν κανένα κόμμα αυξήθηκαν κατά μισό εκατομμύριο!

Ωστόσο, αυτός ο «σκεπτικισμός» απέναντι στο πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί παρά ένα μεγάλο μύθο – έναν μύθο, τον οποίον συντηρεί επιμελώς το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα, προκειμένου να ευνοήσει τη δημιουργία ευρειών πλειοψηφιών και αυτοδύναμων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όπως τις γνωρίσαμε τα τελευταία 35 χρόνια. Έτσι, ταυτόχρονα με την εφαρμογή του άδικου εκλογικού νόμου Σκανδαλίδη/Παυλόπουλου, η έννοια της αντιπροσώπευσης στην Ελλάδα διαστρεβλωνόταν πλήρως και συστηματικά.

Ως αποτέλεσμα, το 2007, η Νέα Δημοκρατία πέτυχε την αυτοδυναμία και την επανεκλογή της, συγκεντρώνοντας 2.994.979 ψήφους (ποσοστό 30,2% επί των εγγεγραμμένων, 40,7% επί των ψηφισάντων και 41,8% επί των έγκυρων) και 152 έδρες. Αντιστοίχως, το ΠΑΣΟΚ, το 2009, καλλιεργώντας ψεύτικες ελπίδες, κατάφερε με μόλις 3.012.542 ψήφους και ποσοστό 43,92% να σχηματίσει ισχυρή, αυτοδύναμη κυβέρνηση 160 βουλευτών, παρότι το πραγματικό ποσοστό του αντιστοιχούσε σε μόλις 30,3% (!!!) επί του συνόλου του εκλογικού σώματος και 42,8% επί των ψηφισάντων.

ΛΕΥΚΟ, ΑΚΥΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟΧΗ: ΚΡΥΦΑ ΟΠΛΑ ΣΤΗ «ΦΑΡΕΤΡΑ» ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ!

Ας είμαστε πιο συγκεκριμένοι: σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, στις βουλευτικές εκλογές του 2004, σε σύνολο 9.929.065 εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους, οι απέχοντες ήταν 2.326.025, και από τους ψηφίσαντες 166.667 επέλεξαν τη λύση του λευκού και του άκυρου. Έτσι, σε εκείνες τις εκλογές περίπου 2.500.000 ψηφοφόροι δεν στήριξαν κανένα απολύτως κόμμα. Ωστόσο, στις εθνικές εκλογές του 2009, σε σύνολο 9.929.065 ψηφοφόρων, οι απέχοντες ήταν 2.884.459 και αυτοί που ψήφισαν λευκό ή άκυρο 186.185. Παρατηρούμε, δηλαδή, ότι τα περίπου 2,5 εκατομμύρια του 2004 έγιναν πάνω από 3 εκατομμύρια το 2009! Αν δε στη συζήτηση μπει και η – παραδοσιακά χαμηλότερη – συμμετοχή στις Ευρωεκλογές (63% το 2004 και 52,54% το 2009), τότε προκύπτει μια σαφέστατη – και μέχρι τώρα, αυξανόμενη – απαξίωση της κοινωνίας, και ιδιαίτερα της νεολαίας, προς τη διαδικασία των εκλογών.

Η προβληματική αφορούσε, ωστόσο, στη στάση των αστικών κομμάτων απέναντι σε αυτό το φαινόμενο, το οποίο υποβαθμιζόταν συστηματικά, τη στιγμή που οδηγούσε σε κυβερνήσεις με ολοένα και μικρότερο εκλογικό, και κατά συνέπεια, κοινωνικό έρεισμα. Η αποστασιοποίηση της αστικής εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας από την καθημερινότητα της κοινωνίας και των εργαζομένων αποτυπωνόταν συστηματικά στις εκλογικές διαδικασίες (ως μια ιδιότυπη ανταπόδοση της αδιαφορίας εκ μέρους των «από κάτω») και η Ελλάδα παρουσίαζε «φαινόμενα ΗΠΑ», όπου, με εξαιρετικά μικρή συμμετοχή, προκύπτουν ισχυρές, συνεκτικές κυβερνήσεις.

Παράλληλα, πρέπει να καταστεί σαφές – και αντιθέτως με διάφορες ανυπόστατες διαδικτυακές φήμες – ότι το «λευκό» δεν προσμετράται στα έγκυρα και αθροίζεται μαζί με τα άκυρα (Ν. 3434/2006, άρθρο 1). Έτσι, λοιπόν, η φήμη περί ακύρωσης των εκλογών λόγω ανάδειξης του λευκού σε πρώτη δύναμη (51%) δεν στοιχειοθετείται συνταγματικά και αποτελεί ένα απαράδεκτο ψέμα, επιμελώς καλλιεργούμενο από διάφορους κύκλους.

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ «ΚΟΜΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΡΑΜΜΕΝΟΣ» ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ!

Φυσικά, η αποχή, το λευκό και το άκυρο θα μπορούσαν θεωρητικά να «βραχυκυκλώνουν» τη διαδικασία ανάδειξης κυβερνήσεων, αν έπιαναν ακόμα μεγαλύτερα ύψη – στην περίπτωση, όμως, που δεν υπήρχε ο ισχύων εκλογικός νόμος της «ενισχυμένης αναλογικής». Στην περίπτωση, λοιπόν, του Ν. 3231/2004 (γνωστός και ως «νόμος Σκανδαλίδη»), το αστικό σύστημα βρίσκει την απαραίτητη «δικλείδα ασφαλείας», ώστε να διευκολύνει το σχηματισμό κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών και αυτοδύναμων κυβερνήσεων: πρόκειται φυσικά για τη γνωστή «πριμοδότηση» των 40 εδρών στο πρώτο κόμμα. Ωστόσο, με την αναθεώρηση του νόμου από τον τότε υπουργό της ΝΔ Π. Παυλόπουλο (ή αλλιώς, Ν. 3636/2008), η «πριμοδότηση» αυξήθηκε σε 50 έδρες (!), αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια να συμβεί το περιβόητο «σενάριο ακυβερνησίας», το οποίο εκφοβιστικά διατυμπανίζουν πάντα πριν τις εκλογές τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Με το νόμο Παυλόπουλου, ένα κόμμα μπορούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και με ένα ποσοστό του 37-38%!

Προφανώς, αυτή η τόσο σημαντική εκχώρηση βουλευτικών εδρών ήταν πολιτικά απαράδεκτη, αλλά όχι αδικαιολόγητη: οι 152 έδρες της δεύτερης κυβέρνησης Καραμανλή (2007-2009) αποδείχθηκαν λίγες για να συγκρατήσουν την κατάρρευσή της, υπό το βάρος ανεργίας, φτώχειας, σκανδάλων, διαφθοράς και ταυτόχρονου δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Αν, λοιπόν, με δυσκολία «στεκόταν» κυβέρνηση το 2008 (στις αρχές της κρίσης, αλλά προ Μνημονίου), μπορεί κανείς εύκολα να σκεφτεί πόσο δύσκολα αντέχει μια αστική, μνημονιακή κυβέρνηση (όπως αυτή του 2009-2012, όπου ανασχηματίστηκε ουσιαστικά 4 φορές!) σε τέτοια περίοδο, χωρίς αυτή την τόσο πολύτιμη «πριμοδότηση».

Εδώ, ας ανοίξουμε μια παρένθεση. Η Λευκάδα, ως μονοεδρική, ανήκει στην κατηγορία των ολιγοεδρικών και μικρών εκλογικών περιφερειών. Εκεί, βάσει εκλογικού νόμου, η εκπροσώπηση των μικρότερων κομμάτων καθίσταται ουσιαστικά αδύνατη, αφού π.χ. στη μονοεδρική περιφέρεια της Λευκάδας εκπροσωπείται μόνο το πρώτο κόμμα, ενώ στην πενταεδρική περιφέρεια των Ιωαννίνων εκπροσώπηση εξασφαλίζουν εκ των πραγμάτων μόνο οι συνδυασμοί που θα συγκεντρώσουν άνω του 20%! Είναι προφανές, λοιπόν, ότι στις 128 έδρες (περίπου το 40% του συνόλου) που αντιστοιχούν στις ολιγοεδρικές και μικρές εκλογικές περιφέρειες, η πόρτα είναι πρακτικά κλειστή στα κόμματα της Αριστεράς προτού καν ανοίξουν οι κάλπες! Σε αυτό το εκλογικό φαινόμενο, είτε θα πρέπει να αλλάξει ο εκλογικός χάρτης των περιφερειών (π.χ. τα Ιόνια ως ενιαία περιφέρεια 6 εδρών, όπου και η Αριστερά πλέον θα μπορούσε να «βγάζει έδρα»), είτε η Αριστερά να είχε ενιαία κάθοδο σε αυτές τις περιφέρειες και να εξασφάλιζε την πρωτιά – κάτι που, στη συγκεκριμένη συγκυρία και μόνο κάτω από πολιτικούς όρους, θα έδινε σφοδρό χτύπημα στα αστικά κόμματα.

Έχουμε λοιπόν, από τη μία, ένα άδικο εκλογικό σύστημα (πριμοδότηση εδρών, σύστημα ενισχυμένης αναλογικής, σύστημα μικρών περιφερειών), το οποίο εξασφαλίζει τη δημιουργία ισχυρών κυβερνήσεων, παρά την αναλογικά ισχνή κοινωνική τους αποτύπωση και, από την άλλη, ένα σύστημα πολιτικής και επικοινωνιακής εξουσίας, το οποίο, είτε εξοικειώνοντας την κοινωνία σε σκάνδαλα, διαφθορά και προσχηματικές αντιπαραθέσεις, είτε προβάλλοντας την απαξίωση της πολιτικής εξ ολοκλήρου, στοχεύει σε ένα και μόνο στόχο: να σπρώξει τον κόσμο σε ανώδυνες εκλογικές επιλογές (αποχή, λευκό, άκυρο).

ΑΡΙΣΤΕΡΗ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

Οι επόμενες εκλογές πρέπει να σηματοδοτήσουν την επιστροφή του κόσμου στην πολιτική και να δώσουν ξεκάθαρη, αριστερή απάντηση και θεμέλια ανατροπής του μνημονίου. Από την άλλη, όμως, η ίδια η Αριστερά πρέπει να λειτουργήσει ως μοχλός προώθησης μιας εκλογικής επιτυχίας στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας ρήξης και ανατροπής με τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, εθνικές και υπερεθνικές. Σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να σταθεί και να επαναπαυτεί πάνω στις δάφνες των ψήφων διαμαρτυρίας (που αναμφίβολα θα εισπράξει), αλλά να επενδύσει πάνω στην στήριξη αυτή και να δομήσει νέες σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία και ιδιαίτερα με την νέα γενιά, ώστε να απαγκιστρωθεί πλέον και με σαφήνεια από το κάδρο ενός βρώμικου, διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος («όλοι ίδιοι είναι», «όλοι μαζί τα έφαγαν», κτλ.) στις συνειδήσεις της νέας γενιάς. Ταυτόχρονα, πρέπει να παλέψει, με όλες τις δυνάμεις της, για την ενότητα της Αριστεράς μετεκλογικά, προωθώντας ουσιαστικών συμμαχιών, με πολιτικούς όρους, ταξικό πρόσημο και ισχυρές αφετηρίες. Μόνο έτσι, η διαμαρτυρία, μέσω της ψήφου, θα γίνει, από αντίδραση, ψήφος δύναμης και έκφραση θετικής, προοδευτικής διεξόδου από την κρίση.

Το μήνυμα, λοιπόν, είναι απλό: ολόκληρη η ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα η νεολαία (το σύνηθες θύμα χειραγώγησης από αστικούς πολιτικούς κύκλους και ΜΜΕ) πρέπει να δώσει ένα βροντερό «παρών» στις κάλπες της 6ης Μαΐου. Η μεθοδευμένη στρέβλωση της αρχής της αντιπροσωπευτικότητας στην Ελλάδα κάνει τα πάντα για να εγγυηθεί στο πολιτικό κατεστημένο κυβερνήσεις συνεργασίας ή αυτοδυναμίας.

Το μοναδικό «αντίδοτο» στη διάθεση του κόσμου είναι να προσέλθει μαζικά στις κάλπες, να καταδικάσει έμπρακτα τις μνημονιακές πολιτικές και να στηρίξει τα ψηφοδέλτια της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

0 Shares

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *