Ειδήσεις από και για το Μεγανήσι
5 Δεκεμβρίου 2021

Ζητείται κατευθυνση ( άρθρο του Αναστάσιου. Σ. Μάντζαρη)

Το Μεγανήσι θυμίζει ακυβέρνητο καράβι που πάει όπου το πάει ο άνεμος, οπότε μοιραία  κάποιες φορές πάει και στην σωστή κατεύθυνση.
Ας κάνουμε όμως μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην οικονομική ζωή τού τόπου. Εως το ‘60 το Μεγανήσι ζούσε αποκλειστικά από τον πρωτογενή τομέα και συμπλήρωνε την οικονομική δραστηριότητα με τα καφενεία και τα καταστήματα τροφίμων και οινοποσίας. Από τότε έως το ‘90 υπήρχε ένα κομμάτι πρωτογενή τομέα σε φθίνουσα πορεία που αντισταθμίζονταν από τα χρήματα των ναυτικών και των ξενιτεμένων ανεβάζοντας ταυτόχρονα τον τζίρο των καταστημάτων διατροφής και διασκέδασης.
Από το ‘90 και μετά η οικονομική ζωή του τόπου συντηρείται κυρίως από τις διακοπές των Μεγανησιωτών που, ενώ σπούδασαν, έμεναν πλέον στα αστικά κέντρα, αλλά και των τουριστών του εξωτερικού που κατέπλεαν με σκαφάκια περιμετρικά του νησιού δημιουργώντας τον παράκτιο τουρισμό στο νησί. Τότε γίνετε μετατόπιση της οικονομικής δραστηριότητας (ταβέρνες που ήταν και χώροι διασκέδασης) από τα «μέσα» χωριά (κατωμέρι- Σπαρτοχωρι) στο Βαθύ και στα λιμανάκια (Σπήλια, Αμπελάκια, Αθερινός).
Εως το 2010 η οικονομική αυτή δραστηριότητα μεγάλωνε διαρκώς λόγω της αύξησης του παράκτιου τουρισμού και του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Ταυτόχρονα στην δεκαετία του 2000 αρκετοί Μεγανησιώτες αρχίζουν να χτίζουν κατοικίες είτε για ιδία χρήση είτε για τουριστική εκμετάλλευση (δημιουργώντας κυρίως το τουριστικό
προϊόν της βίλας και όχι τόσο των ενοικιαζόμενων δωματίων) μεγεθύνοντας την οικονομική δραστηριότητα στο νησί.
Από την κρίση του 2008 και μετά παρατηρείται πτώση στην κατανάλωση από τους Ελληνες, αλλά σταματά και η οικονομική δραστηριότητα της οικοδομής. Μετά από 2-3 χρόνια περίπου η πτώση αυτή αναπληρώνεται από την αύξηση των τουριστών του εξωτερικού με συνεχή αυξητική πορεία έως σήμερα, όπως ακριβώς έγινε και με την οικοδομική δραστηριότητα με όμως λίγο μεγαλύτερη χρονική καθυστέρηση, δημιουργώντας πλέον ένα νέο αναπτυσσόμενο τουριστικό προϊόν πάνω στο Μεγανήσι, ενώ ο παράκτιος τουρισμός δείχνει να φτάνει στα όριά του, όπου και σταθεροποιείτε (μετά την ανάπτυξη που έφερε και η κατασκευή της Μαρίνας στο Βαθύ).
Η ανάπτυξη δηλαδή στο νησί δεν έρχεται πλέον από τον παράκτιο τουρισμό αλλά από την τουριστική ανάπτυξη πάνω στο Μεγανήσι και την οικοδομική δραστηριότητα που αυτή μοιραία φέρνει. Το νέο αυτό τουριστικό προιον, για το Μεγανήσι, ασκεί πιέσεις για σοβαρά έργα υποδομής, που σε καμία περίπτωση δεν απαιτεί ο παράκτιος τουρισμός, αλλά δημιουργεί και σοβαρές αντικρουόμενες δραστηριότητες (ανάμεσα στη οικοδομική οχλούσα δραστηριότητα και τον παράκτιο τουρισμό αλλά και των είδη κατασκευασμένων κατοικιών με κύρια χρήση αυτή
της βίλας που απαιτεί ιδιαίτερη ησυχία).
Το βάρος βέβαια του σχεδιασμού και της υλοποίησης του πέφτει στις δημοτικές αρχές. Το Μεγανήσι από τότε που έγινε Δήμος διοικείται με εναλλαγή στη Δημαρχεία από δύο παρατάξεις, η μία με κορμό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η άλλη τη Ν.Δ. έχοντας ως κύριο κοινό χαρακτηριστικό τους τον έλεγχο της δημόσιας αλλά και ιδιωτικής (μέσω των «ανθρώπων» τους που δίνουν δουλειές στο Μεγανήσι) οικονομικής ζωής του τόπου, στρατηγική που θα τους εξασφάλιζε την επανεκλογή τους, ενώ η κάθε δουλειά που έδιναν /δίνουν γινόταν/γίνεται υποχρεωτικά με το αντάλλαγμα της ψήφου αλλά και την αποφυγή αντιδράσεων (κριτικής) στην πολιτική τους, γιατί αλλιώς θα αποκλείονταν από την οικονομική ζωή του τόπου.
Η στρατηγική αντίθετα του να παράγουν έργο προοπτικής για τον τόπο το οποίο θα εκφραζόταν σε ψήφους έπαιζε/παίζει δευτερεύοντα ρόλο, πέρα από το γεγονός ότι η υλοποίηση σημαντικών έργων υποδομής είναι δύσκολη υπόθεση και πέρα ίσως από τις δυνατότητές τους.
Αποτέλεσμα:
Α) Η προβλήτα του φέρυ σωστά απομακρύνθηκε μέσα από τον οικισμό του Βαθιού, αλλά δεν εξασφαλίστηκε ο δημόσιος χαρακτήρας της στη νέα θέση, με αποτέλεσμα το Μεγανήσι αυτή τη στιγμή να μην έχει λιμάνι.
Β) Ο οικισμός του Βαθιού και τα Σπήλια δεν έχουν βιολογικό. (Η λύση δε που προκρίνεται, στον σημερινό σκουπιδότοπο, είναι κοστοβόρα και μη υλοποιήσιμη, και οι λίγοι Βαθυσάνοι  θα πληρώνουν το κόστος τόσο μεγάλων αντλιοστασίων)
Γ) Τα σκουπίδια τα καίμε !!!!!!!
Δ) Το Κατωμέρι και το Βαθύ χωρίς περιφερειακό.
Ε) Η διάνοιξη περιμετρικών της ακτογραμμής δρόμων (εκτός αυτού που ενώνει το Βαθύ με τα Σπήλια) το υποβαθμίζουν τουλάχιστον κατά 30%
Ζ) Τα κιόσκια στο Βαθύ συνιστούν μη ποιοτικό μοντέλο τουρισμού.
Η) Υγεία;Υυπάρχει πιο κάτω;
Θ) Δεν παράγει πολιτισμό πλέον.
Τι έπρεπε/πρέπει να γίνει:
Οι Δήμαρχοι και οι δημοτικές παρατάξεις να μην αντιπροσωπεύουν μόνο τα δικά τους παιδιά αλλά όλους τους Μεγανησιώτες. Να βάζουν όλες τους τις δυνάμεις να κάνουν έργα και όχι ρουσφέτι Να βρίσκουν λύσεις σύνθεσης των αντικρουόμενων δραστηριοτήτων και όχι «πονάει χέρι κόβει χέρι» προς όφελος της πλειοψηφίας τωδημοτικών συμβούλων
Όταν γίνονταν τα πιο πάνω, μοιραία θα οδηγούμασταν στα εξής: (Σε έναν σχεδιασμό 5, 10, 15 ετών)
Α) Δημιουργία λιμανιού στο Πιατιάλι (Δεν μπορεί μακροπρόθεσμα το λιμάνι να είναι μέσα στη Μαρίνα, ακόμη και δημόσιο χαρακτήρα να αποκτήσει) διότι έχει και το απαραίτητο χερσαίο κομμάτι αναγκαίο για την υποστήριξη αυτού. (ανάλυση 1)
Β) Βιολογικός στο ίδιο σημείο (ελάχιστο το κόστος λειτουργίας του) για το Βαθύ και τα Σπήλια σε πρώτη φάση. (ανάλυση 2)(ανάλυση 3)
Γ) Υδατοδρόμιο στο ίδιο σημείο!!! Το Πιατιάλι επομένως αποτελεί στρατηγικό σημείο για το Μεγανήσι και πρέπει η λάκα ανάμεσα στο δρόμο και τη θάλασσα να γίνει δημοτική!
Δ) Τα σκουπίδια έως να φεύγουν από το Μεγανήσι να ανακυκλώνονται (ανάλυση 4). ( Τοίδιο και τα μπάζα-προϊόντα εκσκαφών. Όλο το Μεγανήσι είναι ένας απέραντος μπαζότοπος)
Ε) Να υλοποιηθεί ο περιφερειακός του Κατωμερίου –Βαθέως. (ανάλυση 5) (Τεράστιο το λάθος να ξεκινήσει η κατασκευή του από το Βαθύ και όχι από το δρόμο του Αθερινού, διότι το σημείο Αγ. Νεκτάριος (Κατωμέρι) με το Βαθύ ενώνονταν ήδη). Σημαντικό έργο σύνθεσης δραστηριοτήτων στο Μεγανήσι ανάμεσα στις αντικρουόμενες δραστηριότητες της οικοδομής (το καλοκαίρι σταματά, το Φθινόπωρο αρχίζουν οι βροχές, τώρα ήρθε ο κορονοιός και σχεδόν αμέσως μετά ξανά στοπ για καλοκαίρι!) και του παράκτιου τουρισμού, ενώ αναβαθμίζει ιδιαίτερα τον οικισμό του Κατωμερίου αλλά και του Βαθέως.
Ζ) Δενδροφύτευση του περιμετρικού παραλιακού δρόμου στον Αλαφομύτη (Ρίχνει το κόστος της γης τουλάχιστον 30%, ενώ απαιτείται διπλάσιο κόστος κατασκευής) και αντικατάστασή του με έναν ήπιας κυκλοφορίας στην κορυφογραμμή και μετατροπή όλων των υπόλοιπων (εκτός αυτού του Βαθέως – Σπήλια) σε δρόμους ήπιας κυκλοφορίας με παγκάκια και δενδροφύτευση και ειδικά ο δρόμος Βαθύ- Πασουμάκι
Η) Να συνεχιστεί η προώθηση του παράκτιου τουρισμού στον Αθερινό ανάλογα (εδώ απαιτείται διαφορετική ένταξη στο περιβάλλον) με το Βαθύ.
Θ) Μία μικρή μονάδα που να περιέχει Σφαγείο, ελαιοτριβείο και καταψύκτες που να δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια προς στήριξη του πρωτογενούς τομέα. (άλλωστε δεν ξέρουμε πως τα φέρνει η ζωή )
Αυτά βέβαια δεν μπορούν να γίνουν με την κρατική ενίσχυση, ούτε όμως μπορούμε να παινευόμαστε για τα έργα συντήρησης που γίνονται με αυτά. Το ζητούμενο επομένως είναι το Μεγανήσι να αποκτήσει κατεύθυνση χωρίς
πισωγυρίσματα. Αυτό είναι απαραίτητο να γίνει συνείδηση στον κάθε Μεγανησιώτη. Γι’ αυτό άλλωστε είναι απαραίτητη η συμμετοχή του μέσα από το διάλογο
0 Shares

Σχετικά άρθρα

Οι θεσμικές παρεμβάσεις της ΚΕΔΕ στον «Καλλικράτη 2» για τους μικρούς νησιωτικούς δήμους (προσλήψεις, Δημοτική Αστυνομία)

Η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) υπέβαλε το πρώτο πακέτο των προτάσεων της για την βελτίωση του προγράμματος «Καλλικράτης». Στα […]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *