Ποτάμια δακρύων πλημμύρισαν την θάλασσα της φυγής

τ΄αστέρι της δύσης μας οδηγεί πάνω στις φουσκωμένες μας ελπίδες.

Η Μεσόγειος είναι ατέλειωτη, η Μεσόγειος είναι σκληρή.

Κι αν φαίνεται πως μας ενώνει, μας χωρίζει και μας πνίγει στην άβυσσο της ανυπαρξίας.

Κάποτε είχαμε κάτι. Ένα όνειρο για να ζήσουμε και μια ζωή για να ονειρευτούμε.

Όλα μας τα έκλεψαν, οι δικοί μας και οι ξένοι.

Τώρα πλέουμε με τα μωρά μας αγκαλιά,  προσμένοντας την ελεημοσύνη του χρόνου.

Ω πικρή , αγαπημένη μου πατρίδα,

βουτηγμένη στο αίμα και την ανάμνηση της χαμένης Παλμύρας…

Θ.Β

ΛΕΥΚΑΔΑ