Ειδήσεις από και για το Μεγανήσι
15 Οκτωβρίου 2019

Κινητικότητα ενόψει των δημοτικών εκλογών του Μαΐου στο Μεγανήσι

Κινητικότητα στο Μεγανήσι για πιθανούς υποψήφιους στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου, συναντήσεις επί συναντήσεων, προτάσεις επί προτάσεων, ονόματα επί ονομάτων, φήμες επί φημών, προσχωρήσεις, αποχωρήσεις και “αποχωρήσεις”. Περιφέρεια, Λευκάδα και Μεγανήσι λίγο ακόμα θέλουν να γίνουν … Σύγκλητος. Από το καλοκαίρι κιόλας, αν τύχαινε να πας να κάτσεις κάπου ν΄ απολαύσεις την παρέα, τον καφέ, το ουζάκι σου βρε αδερφέ, η κουβέντα μετά από τα τυπικά, τα πειράγματα και το καλαμπούρι, πήγαινε, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, και στο ψητό: Στους υποψήφιους δημάρχους στο Μεγανήσι. Βρε μανία με το φύλο! Γιατί σώνει και καλά υποψήφιος κι όχι υποψήφια; Τώρα θα πείτε «όποιος καεί απ΄ το κουρκούτι, φυσάει και το γιαούρτι». Αλλά γιατί σώνει και καλά πρέπει να γίνει κανόνας μια εξαίρεση;

Τώρα θα πει κανείς, εδώ ο κόσμος καίγεται, βαρκούλες αρμενίζουν. Τα Μνημόνια σαρώνουν τη χώρα, η τουριστική περίοδος έτρεξε (για άλλους «μπουσούλησε», για άλλους πλήρης ακινησία), ο κόσμος και οι νέοι στο Μεγανήσι περιμένουν να δουν πως θα πορευτούν, ποιες αγωνίες ακόμα θα αντιμετωπίσουν, το πουγκί αργεί να γεμίσει και μόλις μπει μέσα ένα ευρώ από τα πετσοκομμένα, φεύγει διπλό και τρίδιπλο προς τρίτους. Να κι οι νέοι φόροι, να κι η αιθαλομίχλη, να κι οι πλειστηριασμοί, να και τ΄ αρπακτικά, άλλα με τις «δωρεές», άλλα με τις μίζες των εξοπλιστικών, άλλα σε λίστες (λίστα σε αναμονή που λένε), να κι ο Λιάπης κι ο κάθε Λιάπης κλπ, κλπ που πήγε να «σβήσει» τον πόνο και το δράμα του σε μέρη ονειρικά κι εξωτικά, κι εμείς εδώ παρέα με τα «παγανά» και τα «ξωτικά», σε πείσμα των άγιων ημερών, αν και η νέα χρονιά μετά και την ολοκλήρωση του Αγιασμού των υδάτων θα τα βάλει στη γωνία μια και καλή. Γιατί είπαμε βρε αδέρφια, εντάξει, ραπίζετε την κοινωνία και σαν καλοί άνθρωποι που είμαστε, άντε να γυρίσουμε και τ΄ άλλο μάγουλο μια, δυο, τρεις, μα παράγινε το πράμα και μας έχετε πεθάνει στις βουρδουλιές και κιο το στομάχι εγίνκ΄ ένα με την πλάτη!

Κι  ενώ το σπίτι μας, χωριανοί, καίγεται και γίνεται λαμπάδα, τρέχουμε να ποτίσουμε τον βασιλικό μας στη γλάστρα μη τυχόν και μαραθεί!

Διότι προέκυψαν και άλλα πράγματα στην περιοχή. Ο Ριμπολόβλεφ κι ο Σκορπιός, ο φίλος του ο Ποτάνιν και η Θηλιά μαζί με κάτι στρέμματα στο Μεγανήσι, να και η Prada˙κι ας μας …στεναχώρησε η Μαντόνα που πήγε να στήσει τη βίλα της στο Θιάκι. Εντάξει, όλα αυτά είναι μια πραγματικότητα κι ας έχει μέσα της λίγο από την βασιλοπούλα του παραμυθιού ή τον βάτραχο που έγινε πρίγκιπας. Μας έχει γεμίσει –δε λέμε-  περηφάνια για την ομορφιά του τόπου μας (έχει κι αυτός τα προβλήματά του), όμως είναι μια πραγματικότητα για λίγους, για τους ιδιοκτήτες της. Να σου κι οι Ρότσιλντ, πάλι, με το master plan στο Κεφάλι. Ωραία, κάποιοι συνάνθρωποί μας θα δουλέψουν και θα φάνε μια μπουκιά ψωμί (όχι καρβέλι), μέχρις ότου ολοκληρωθεί το έργο (όποτ΄ αρχίσει και δεν μείνει στο «μύθο») και, ίσως, κάποιες μικρές τοπικές επιχειρήσεις να κινηθούν, κατά πως επιθυμούν διακαώς μερικοί. Και κάτσε καλά, που λένε: Θα έχουμε μετά και μια –για σκεφτείτε το- πρωτοτυπία: Η Ελλάδα θα διαθέτει μέσα στο Μεγανήσι ένα ακόμα «άβατο» στην επικράτειά της!

Η δημοσιότητα αυτή μας έκανε και κακό, αφού από την άφιξη του Εμίρη του Κατάρ, του Ριμπολόβλεφ και άλλων επωνύμων στην περιοχή, νόμισε το υπουργείο Οικονομικών ότι τα λεφτά τρέχουν απ΄ τα μπατζάκια μας και τίναξε τις αντικειμενικές αξίες στα ύψη, λες και η «αραβανική Πολυνησία» (με το Μεγανήσι μέσα, έτσι κ. Αραβανή;) είναι το «χλίδα island» του Ιονίου και της χώρας! Φανταστείτε να το πιστέψουμε κιόλας! Και καλά να την ψωνίσουμε μόνοι μας. Άμα μας την δώκουνε έτοιμη τη μπουκιά και τη καταπιούμε αμάσητη, εκεί θα δούμε γλέντια!

Άλλοι πάλι, μόλις είδαν τον τηλεοπτικό φακό να γυαλίζει, τον πέρασαν για πολιτικό χρυσό κι έτρεχαν με τις σήτες να μαζέψουν ψήγματα. Στο νησοκεντρί, ο ένας πιο γρήγορος απ΄ τον άλλον, τον «έφαγε» στη στροφή, κι ο άλλος -τι να έκανε;- κράτησε χαρακτήρα. Δε ξέρουν δα ότι οι άνθρωποι της αριστοκρατίας του πλούτου, που στο λεπτό γίνανε μεγιστάνες, κονομάνε σε μια στιγμή όσα χρειάζεται ένας μας να δουλέψει έναν ολάκερο χρόνο και βάλε, δε δίνουν καμία σημασία στους «χρυσοθήρες»; Οι άνθρωποι κινούνται αλλού, σε άλλα επίπεδα.

Είναι ακόμα λάθος να νομίζει κανείς, αλλά και να καλλιεργεί στους άλλους την εντύπωση ότι οι billionaires και οι celebrities θ’ αρχίσουν να σκορπάνε δολάρια κι ευρώπουλα δεξιά κι αριστερά, ή ότι θα πετιούνται τα δελτία για προσλήψεις σαν τα φέιγ βολάν πάνω απ΄ τη Λευκάδα και το Μεγανήσι, που να ΄στε σίγουροι, κάποιοι θα έτρεχαν να προαναγγείλουν «κατόπιν ενεργειών μου». Αμ την αγωνιστικότητα που σου πουλάν, που την πας; Το δίκιο του εργάτη, φωνάζουν κάποιοι, αραιά και που αλλά δυνατά. Όχι τίποτ΄άλλο, αλλά για να κρατούν τα μπόσκα μη τυχόν και τους πουν ότι «μήδισαν», πολιτικά. Και ποιος ακούει τον εργάτη, τους απαντούν με τον τρόπο τους, ξέροντας ότι υπάρχουν τύποι -κάποτες τάχαμου μπροστάρηδες- που σηκώνουν …μπαϊράκι, έχοντας όμως υποστείλει την ταξική τους συνείδηση από τα πριν, δια της αναβαπτίσεως και ανανήψεως. Και μετά, στον αγώνα για την κοινωνία, γίνονται …τσ΄Αναλήψεως, με τρόπο, ευθυγραμμιζόμενοι με τις κομματικές εντολές που υποδεικνύουν τις πολιτικές. Σάμπως δεν έχει δείξει η εμπειρία (το ΄πε κι ένας αμερικανός ποιητής ονόματι Carl Sandburg και το δανειστήκαμε) ότι “Όλοι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν τρία καπέλα: ένα για να πετούν στο ρινγκ, ένα για να μιλούν και ένα για να βγάζουν από μέσα λαγούς όταν εκλεγούν.”;

Τέλος πάντων, για να μην το κουράζουμε άλλο, για να χαλαρώσουμε, να ευθυμήσουμε λιγάκι στους χαλεπούς καιρούς που δε φαίνεται να τελειώνουν (κι ας λεν για ανάπτυξη και μπρόκολα) και να δοθεί τέλος στην αγωνία όλων όσοι την έχουν, «που ΄ναι βρε κιο το παιδί που πάει για δήμαρχος, υπάρχει λύση. Το αλάτι! Η μέθοδος μπορεί να ενδείκνυται και γι΄ ανώτερα αξιώματα, αλλά δε παίρνουμε δα και όρκο! Τονίζουμε ότι αυτό που θα ακολουθήσει δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν σεβόμαστε τον θεσμό και ότι τον διακωμωδούμε.

Σε κάποιες περιοχές λοιπόν της Ελλάδας τα παλιά χρόνια, η μαμή, χωρίς βέβαια να το γνωρίζει η έγκυος, έβαζε αλάτι κάτω από το προσκέφαλό της. Μετά από τρεις νύχτες το έπαιρνε και το ανακάτευε στην τροφή της εγκύου για να γεννήσει με ευκολία το παιδί. Αυτό είναι το αληθινό κομμάτι της ιστορίας. Και συνεχίζουμε με κάτι δικό μας, σε πείσμα της λαογραφίας.

Επειδή η «γκαστριά» της κάλπης για τις περιφερειακές και τις δημοτικές εκλογές του ’14 πάει για πενταμηνίτικο, ας τη πάρουν όσοι από τα τώρα, να της βάλουν από κάτου αλάτι και ν΄ ακολουθήσουν την διαδικασία. Που θα πάει, κάποιο σημάδι θα δώσει η ριμάδα. Προαιρετικά οι … «αλατάδες» μπορούν να λένε για χάρη των ενδιαφερομένων το παρακάτω, από μέσα τους. Να σημειώσουμε ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

Γιατί, κατά την τελευταία στροφή, το αλάτι θε να δείξει τον Δήμαρχο στο Μεγανήσι.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

0 Shares

Σχετικά άρθρα

2 Σχόλια

  1. ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΗΞΕΡΕΣ ..ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΟ!
    ΑΚΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ ΟΝΟΜΑΤΑ ΔΗΛΑΔΗ ..ΟΝΟΜΑ !
    ΣΤΑΘΗΣ ΖΑΒΙΤΣΑΝΟΣ ,ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ !
    ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΙΣΩ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΓΙΓΑΝΤΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *