Ειδήσεις από και για το Μεγανήσι
24 Αυγούστου 2019

«Ταξιδεύσατε με το ΓΛΑΡΟΣ»;

Γράφει η Στεφανία Αρέλη-

Μα πόσο αγαπητό μπορεί να ήταν  ένα ποστάλι για να έχει μείνει η μνήμη του ζωντανή στο νησί και χαραγμένη στις καρδιές των ντόπιων, 65 χρόνια μετά το πρώτο δρομολόγιο στα  νερά τους;

Μα τι το αλλιώτικο είχε ο «Γλάρος» για να κοσμεί η φωτογραφία του  σήμερα, τοιχογραφίες καφενείων, λευκώματα  φωτογραφικά, βιβλία με την ιστορία του νησιού?

Πως στο καλό μιλούσε στις καρδιές των ντόπιων και τους σημάδεψε τόσο ανεξίτηλα, ώστε ακόμη και σήμερα οι ταξιδιώτες του τότε – παππούδες του σήμερα -να μιλάν με χαμόγελο και αγάπη για το Γλάρο και το πρόσωπο τους να φωτίζεται ολάκερο σαν τους ζητώ να κάνουν ανάδρομη στα αλλοτινά ταξίδια του;

Μα γιατί όλοι όσοι ξέρανε την αδυναμία μου στα καράβια με ιστορία ξεχωριστή  με προέτρεπαν να γράψω για τον «Γλάρο», για το «Γλάρο τους» το 50μετρο περήφανο σκαρί με ένα γλαροπούλι ζωγραφιστό να κοσμεί την ιδιαίτερη του πλώρη;

Τι ιδιαίτερο μπορεί να είχε ένα βαποράκι ναυπηγημένο από τους Scotts του Greenock το 1904  – με πρώτο όνομα Beryl– προοριζόμενο για ιδιωτική θαλαμηγός λόρδων και αξιότιμων μελών της υψηλής κοινωνίας της Λόντρας ( δυο λόρδοι στη σειρά κι ένας Σερ οι Βρετανοί πλοιοκτήτες του), που μετά από την συμμετοχή του σε δυο παγκόσμιους πολέμους κατέληξε στα δικά μας τα νερά, μεσούντος του Εμφύλιου.

Ένα μικρό σκαρί, που δεν προορίζονταν για επιβάτες και εμπορεύματα και με τονάζ που ούτε καν τους 500 τόνους δεν έφτανε.

Σίγουρα σαν ήρθε στα μέρη μας – μπαρουτοκαπνισμένο από τις περιπολίες του ως πολεμικό στον Ατλαντικό- η αίγλη και η πολυτέλεια της πρώτης του νιότης είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί.  Ούτε ταπετσαρίες μεταξένιες υπήρχαν όταν δρομολογήθηκε ως επιβατηγό ατμόπλοιο, ούτε επένδυση στους μπουλμέδες από αυστριακή οξιά, ούτε κρύσταλλα και τζάμια πολύχρωμα το κοσμούσαν πλέον…

Δυο επιτάξεις από το πολεμικό αγγλικό ναυτικό μεσολάβησαν, και στους παγκόσμιους πόλεμους το Γλάρος – τότε με το ονομα Lorna–  συνείσφερε στην τότε πατρίδα του τα μέγιστα… Μάλιστα του χρεώνεται στους άθλους του και σίγουρα συνεπικουρεί στην δημιουργία του θρύλου του και  η καταβύθιση το 1918 του σχεδόν νεότευκτου γερμανικού υποβρυχίου ub74. Ένα σήμα κίνδυνου έλαβε στην περιπολία του – από εμπορικό πλοίο- και σαν έφτασε στα νερά του Lyme Bay στις 50 γιαρδες από την πλώρη του αντίκρισε ένα εχθρικό περισκόπιο. Με τις δυο ατμομηχανές του (των 910 hp) στο κόκκινο κατευθύνθηκε full ahead στο καταδυόμενο περισκόπιο. Ακούστηκε ένας θόρυβος και φυσαλίδες γέμισαν το νερό. Το υποβρύχιο βυθίστηκε αύτανδρο…

Όμως σίγουρα οι νησιώτες μας του Ιόνιου την αγνοούσαν ετούτη την ιστορία του βαποριού, για άλλους λόγους η φήμη του φτάνει αλώβητη μέχρι τις μέρες μας…

«Ταξιδεύσατε με το Γλάρος»;

«Άφθαστος εις ταχύτητα, άφθαστος εις πολυτέλειαν, μοναδικός εις άνεσην, προνομιούχος εις ευστάθειαν»….

«Ταξιδεύσατε με το Γλάρος»;

Ρωτούσε η ατάκα από ρεκλάμα εποχής (1949),  που είχε κατακλύσει τον Τύπο των Πατρών και του Ιονίου, ελάχιστο καιρό μετά από την άτυχη προσάραξη που είχε. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός που είχε αρχίσει το πλοίο της ακτοπλοΐας Καβουνίδου, και σε εποχή δύσκολη για τις συγκοινωνίες τα ακτοπλοϊκά του δρομολόγια ενώνοντας τη Δυτική Ελλάδα (Κέρκυρα – Παξοί- Λευκάδα– Ιθάκη – Κεφαλονιά  αλλά και Πρέβεζα και Αστακό ) με τα μεγάλα λιμάνια των Πατρών και του Πειραιά…

Πλήγμα καίριο για την φήμη και την υπόληψη εκείνη η προσάραξη, όταν μάλιστα είχε να αντιμετωπίσει στην ίδια γραμμή και το έτερο θρυλικό ποστάλι την «Λουτσίντα» …

«Εις το Λιμεναρχείο ελήφθη σήμα δια του οποίου αγγέλεται ότι το επιβατηγόν σκάφος Γλάρος απόπλευσαν εκ Κέρκυρας και κατευθυνόμενος εις Πάτρας, όπου έπρεπε  να φθάσει την εσπέραν προχθές, προσήραξεν εις τον υφαύλακα «Χρυσάνθη» της Πρέβεζας. Δια την ρυμούλκισην τούτου έπλευσε επί τόπου το φορτηγό «Αντίκλεια» πλην όμως αι προσπάθειαί του απέβησαν άκαρποι. Ήδη εστάλη εξ εντεύθεν το ρυμουλκόν «Ανταίος» …»

«Ταξιδεύσατε με το Γλάρος»;

Άρχισα να ρωτάω και γω τους παλιούς θαμώνες των καφενείων , τα γερόντια  του νησιού….

«Μα μόνο με το γλάρος ταξιδεύαμε»…

«Το Γλάρος; Τι μου θύμησες τώρα»….

«Στο Γλάρο στο κατάστρωμα γνωρίστηκαν οι γονείς μου σε ένα ταξίδι επιστροφής ολοήμερο από τον Πειραιά»

Ανάκατες οι μνήμες ξαναζωντανεύουν…

«Αγαμέμνων, Λουτσίντα και Γλάρος ήταν τα πιο γρήγορα όμως ο Γλάρος το πιο καλοτάξιδο, το πιο ευέλικτο από όλα. Σαν πιάναμε την παράλλαξη της Οξιάς εκεί που τα άλλα κουνούσαν και δεν μπορούσες να σταθείς αυτό δεν καταλάβαινε τίποτα. Γι αυτό το προτιμούσαμε».

Τα 13 μίλια έλεγαν οι κατασκευαστές του πως έπιανε, 16 το διαφήμισε η καταχώρηση των δρομολογίων , ένα 24ωρο γεμάτο μου λένε οι ταξιδιώτες του πως έκανε να φτάσει από Λευκάδα στο Πειραιά «υπολόγισε πως έπιανε 13-14 μίλια ταχύτητα», με σταθμούς ενδιάμεσους (Φισκάρδο, Ιθάκη, Σάμη ,Πάτρα) φουνταρισμένο άροδο. Ενίοτε και δύο 24ωρα χρειαζόταν άμα έκανε το γύρο της Πελοποννήσου (κλειστός ο Ισθμός, πότε από προσχώσεις, ποτέ από κατολισθήσεις, ενίοτε από διαταγές για απαγόρευση κυκλοφορίας).

«Δέκα το πρωί με έντεκα έφευγε από δω, περνούσαμε ξημερώματα τον Ισθμό γύρω στις 5,30 – 6,00  κ δέναμε στο Πειραιά το άλλο το πρωί.».

«Μας ανέβαζαν οι λάντζες – με κουπιά- που άραζαν στο πίσω μόλο κ στ αυλάκι  , δεν έδενε στη προβλήτα,  αυτές οι ίδιες βάρκες το καλοκαίρι μόλις έφευγε το βαπόρι, κατά τις έντεκα που έμπαζε το μαΐστρο πήγαιναν τους ντόπιους- με το πανί -στο μπάνιο.

«Τι θυμάμαι από το Γλάρο; Με αυτό πήγα στρατιώτης στην Πάτρα, μας μετάφεραν στο κέντρο βασικής εκπαίδευσης. Γεμάτο φαντάρους ήταν το κατάστρωμα, και στην πλώρη τα ζώα κ οι κασέλες με τα ψάρια και τα εμπορεύματα. Αχ εκείνος ο φουγάρος που έβγαζε μαύρο καπνό από το κάρβουνο, αυτό μου έμεινε. Καραβάκι μικρό  ήταν, δεν ήτανε τίποτε μεγάλο σαν τα προπολεμικά, τον Τάσο, τον Πέτρο , την Ιθάκη, τον  Πολικό και την Πυραλο, το καλύτερο βαπόρι».

«Αλλά ο Γλάρος ήταν κομψοτέχνημα, δεν το έφτανε κανένα στην χάρη

«Πιτσιρικάδες ήμασταν, κατάστρωμα πάντα , τρίτη θέση έξω χειμώνα – καλοκαίρι, και για καμπινές ούτε λόγος, παίρναμε την κουβέρτα μας κ στις βάρκες – στις σωσίβιες- μέσα κοιμόμασταν κατάχαμα. Εκεί περνούσαμε το βράδυ, όποιος πρόφταινε πρώτος να πιάσει θέση στη βάρκα. Αργότερα που το άλλαξαν είχε κάτι καμπινές με τέσσερις κουκέτες πάνω –κάτω ,αλλά οι νεαροί  πάλι έξω την βγάζαμε».

Πόσο είχε το εισιτήριο;» ρωτά λαθρακουστής της κουβέντας μας ,«Κανένα πενηντάρι δραχμές

Μπα ήταν φθηνά, με ένα πενηντάρικο  πήγαινα Αθήνα κ ερχόμουνα»…

Κατέβαινε πολύς κόσμος τότε από τα νησιά στην Πάτρα, για γιατρούς, δικηγόρους, για δουλείες. Μόνο όσοι είχανε παράδες πήγαιναν στην πρώτη θέση, μέσα στα σαλόνια, εμείς οι άλλοι κατάστρωμα».

Το καλοκαίρι ήταν καλά έξω, είχαμε δροσιά».

Το χειμώνα άμα έβρεχε στριμωχνόμασταν κάτω από τα παραπετά κ άμα έπιανε καταιγίδα, μας επέτρεπαν καμία φορά να μπούμε μέσα. Έπρεπε να ανοίξουν – μετά από άδεια- την πόρτα και να καθίσεις ακούνητος σε μια καρέκλα

Με τον Γλάρο μετέφεραν τον πατέρα μου στην Πάτρα στο στρατοδικείο, δεν είχαμε ησυχάσει από τον εμφύλιο ακόμη, τον πιάσανε με όπλο παράνομο στο κυνηγι , τον συνόδευαν 2 χωροφυλάκοι στο βαπόρι. Την ώρα που ανέβαινε την σκάλα, μπατάρισε η λάντζα, ήταν ο τελευταίος που βγήκε στο κατάστρωμα , ο επόμενος πνίγηκε…»

Μια μελανή σελίδα στην ιστορία του Γλάρου… η χρονολογία κα η εποχή του συμβάντος  μπερδεμένη, άλλοι λένε για χειμώνα –«είχε το όπλο για παπιά», «τέλος Αυγούστου ήτανε, που κάνει τα στρίματα τα ξαφνικά ο αέρας, πήρε την βάρκα από κάτω, δυο μεγάλοι πνίγηκαν κι ένα παιδάκι»…

Δημιουργήθηκε μια τρόμπα νερού και το Γλάρος πήγαινε προς τις πέτρες απέναντι Είχαν έρθει οι βάρκες με τους επιβάτες. Ο καπετάνιος για να σώσει το πλοίο έκανε ανάποδα χτυπώντας μια βάρκα την οποία και ανέτρεψε. Πνίγηκαν  μια γυναίκα  και ένα παιδί

Το δυστύχημα αυτό στάθηκε η αφορμή να φραχτούν οι «σκάλες» στο λιμάνι κ ο Γλάρος κ όλα τα δρομολογημένα της εποχής να πρυμνοδετούν πια κ να ρίχνουν σκάλα για την αποβίβαση και την επιβίβαση.

Τα δρομολόγια του Γλάρου άλλοτε Πέμπτη,  άλλοτε Δευτέρα… Δις εβδομαδιαίως
«Πέμπτη 4ην πρωινή από Πάτρα για Αστακό – Μύτικα-Λευκάδα- Πρέβεζα- Κέρκυρα». Κάποιες φορές έπιανε κ Αγ. Ευφημία και Βασιλική, και Νυδρί κ Πάργα. Όπου υπήρχε λιμάνι και λιμανάκι στο Ιόνιο να σου κ πρόβαλε ο Γλάρος.

« Κάθε φορά – δυο την βδομάδα- που έπιανε στο νησί , ήταν σαν πανηγύρι, γέμιζε κόσμο η παράλια, περίεργους, να δούνε ποιος έρχονταν, ποιος έφευγε

Σφύριζε από τον Πόντε κ μαζεύονταν στο μόλο οι πιτσιρικαρία…

Για μια δεκαετία ο Γλάρος με τα δυο του κατάρτια κ το μεγάλο φουγάρο των ατμομηχανών κ τις κλάρες τις σκαλιστές της πλώρης μονοπωλούσε την προτίμηση των ταξιδιωτών όμως ο ανταγωνισμός των «δηζελοκινητων» ήταν πλέον έντονος. Έτσι σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σταθεί κ να αντέξει τον ανταγωνισμό απόκτησε καμπίνες για τους επιβάτες ( οι τετράκλινες των κουκετών ), τα κατάρτια φύγανε ο ατμός έγινε diesel και το τεράστιο φουγάρο έδωσε την θέση του σε ένα πιο σύγχρονο χαμηλό «με αποτέλεσμα οι επιβάτες που καθόταν στα παγκάκια πίσω να αποκτούν μελαψό χρώμα»…

Όμως παρόλη την «συγχρονοποίηση» ο Γλάρος είχε ξεπεραστεί από την ίδια την εποχή, από τις χερσαίες συγκοινωνίες που σταδιακά απογύμνωσαν τη θάλασσα του Ιόνιου από τα ακτοπλοϊκά που την συνέδεαν με την Πάτρα κ τον Πειραιά… Και κοντά στα μέσα του 60 παροπλίστηκε στα Αμπελάκια… και μια μέρα του Δεκέμβρη του 1966 λίγο μετά το θλιβερό ναυάγιο του «Ηράκλειο», στα 62 του χρόνια  βυθίστηκε εξαιτίας κακοκαιρίας κ αβαρίας συνάμα «Σφοδρότατη η χθεσινή κακοκαιρία. Στα πελάγη έπνεαν άνεμοι εντάσεως 9 Μποφώρ….» Σφοδρότατη και μοιραία…

Ακόμη δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που έκανε τους ντόπιους να μην κρατήσουν στην μνήμη το Καδιώ, την Ηλιοπουλη, την Συλβάνα, το Πίνδος το δεύτερο, αλλά και τα ίδια αυτά τα βαπόρια να μην «στεριώσουν» στα δρομολόγια…

Δεν ξέρω τι από όλα ήταν που κράτησε το Γλάρο ζωντανό στη μνήμη ενός νησιού κ τον μετέφερε στην σφαίρα του μύθου. Σίγουρα η πολυτέλεια δεν ήταν –πως άλλωστε να θαμπώσει τους τριτοθεσίτες μου-  ίσως τελικά να ήταν η χάρη με την οποία η πλώρη του έσχιζε του Ιόνιου τα νερά ή ακόμη κ το ίδιο το ταξιδιάρικο το όνομα του.

Εφοπλιστής Νο. 242 – Ιούνιος 2013 via mylefkada.gr

7 Shares

Σχετικά άρθρα

“Ελλάς το μεγαλείο σου” : Δύο εργολάβοι εκτελούσαν το ίδιο έργο, κατήγγειλε ο Περιφερειάρχης Ι.Ν στο ΠΣ

Δεν κινδυνεύει επ΄ουδενί  το έργο του Αγκυροβόλιου στην Βασιλική Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων: «Τα περί εύρωστης και ανθούσας Περιφέρειας επί ημερών […]

1 σχόλιο

  1. Τα γράψατε όλα για το ΓΛΑΡΟΣ. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα .
    Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι κάθε Τρίτη απογευματάκι, με ότι καιρό και να είχε ο ΓΛΑΡΟΣ θα έμπαινε στο λιμάνι της Κέρκυρας .
    Ίσως αυτή να είναι και η απάντηση στην ερώτηση σας.Συνέπεια και σιγουριά για την μεταφορά των επιβατών και εμπορευμάτων στον προορισμό τους.
    Είναι τυχεροί εκείνοι που ταξίδευσαν, διασχίζοντας το Ιόνιο και κυρίως καλοκαίρι,με το ΓΛΑΡΟΣ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *