Ειδήσεις από και για το Μεγανήσι
20 Σεπτεμβρίου 2019

Εικόνες από την Αθήνα της κρίσης (του Γ. Γαβρίλη)

Εικόνα 1η: 9:00 πμ: Βγαίνω στο δρόμο ψάχνοντας για ταξί. Τρία, το ένα πίσω απότο άλλο με την ταμπέλα “ελεύθερο”, το πρώτο σταματάει,  βάζει ταξίμετρο,  διακρίνω  ένα χαμόγελο πίσω απ΄ την απελπισία:

-Που πάτε; με ρωτάει ευγενικά.

Αθήνα, κέντρο ! απαντάω και συνεχίζω για να σπάσω το πάγο: πώς πάει, έχει δουλίτσα;

Ρε φίλε, μάς κοροϊδεύεις; Αρχιτέκτονας είμαι! Τέλειωσε η οικοδομή και η Ελλάδα. Βγήκα με την ελπίδα μήπως βγάλω κάτι, καιρό τώρα το παλεύω. Και μη φανταστείς, στην καλύτερη 20 ευρώ, όχι παραπάνω. Η Ελλάδα πεθαίνει!

Εικόνα 2η: ώρα 10:00 πμ:   Κοιτάζω στα εμπορικά καταστήματα για  ν’ αγοράσω  κάτι ρούχα, παντού ταμπέλες: “ΚΛΕΙΣΤΟ”, “ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ”, “ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ”,  “ΕΥΚΑΙΡΙΑ” κτλ , περίπου κάθε τρία ένα.  Μπαίνω σε ένα γνωστό «απ΄τα παλιά», τα άλλα τα βρίσκω αρκετά ακριβά για την τσέπη μου,  και ζητάω από τον πωλητή να μου δείξει κάτι που μου άρεσε στην βιτρίνα. Η ποιότητα β, η τιμή πανάκριβη. -Καλά, ρωτάω,  γιατί είναι έτσι ακριβά; Για να εισπράξω την απάντηση ό,τι “τα παρεμφερή μαγαζιά στην γειτονιά έκλεισαν κι αυτός είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης“.

Εικόνα 3η: ώρα 10:00 π.μ: Κάθομαι σ’ ένα «ταχυφαγείο» γνωστής αλυσίδας για καφέ. Είμαστε σχεδόν μόνοι μας. Ρωτάω τον σερβιτόρο εάν αυτό τυχαίνει μιας και είναι Σάββατο. Μας απαντά:

 – Αυτό είναι  ο κανόνας και τ’ αφεντικά σκέφτονται να το κλείσουν.

Εικόνα 4η: ώρα 11:00 πμ. Ομόνοια: Ψάχνω ελληνική εφημερίδα στην Ομόνοια, εντοπίζουμε με δυσκολία, οι περισσότερες αλβανικές, ρουμάνικες , βουλγάρικες κτλ .Ρωτάμε τον περιπτερά:

 -Ρε φίλε μόνο ξένοι υπάρχουν γύρω σου, δεν το κατάλαβες, πάει η Αθήνα που ήξερες , μετά τις 7:00 εδώ είσαι επικίνδυνος!

Εικόνα 5η: ώρα 12:00: Μία υπάλληλος βγάζει κάτι χαρτοκούτια στα σκουπίδια, ένας Πακιστανός τρέχει μ’ ένα καρότσι να τα μαζέψει για πούλημα. Για κακή του τύχη ένας άστεγος ψάχνει στρώμα για το βράδυ και τ’ αρπάζει πρώτος.  Στήνεται  τρικούβερτος καβγάς! Επεμβαίνουν περαστικοί και το θέμα λύνεται.

-Που να δείτε όταν πετάμε τρόφιμα ! λέει η υπάλληλος.

Εικόνα 6η:ώρα  1:00 μμ: Πεινάω, βλέπω ένα σουβλατζίδικο. Δύο μέτρα πριν μπούμε μέσα μάς σταματάει ένας καλοστεκούμενος ημεδαπός 55άρης :

-Συγνώμη κύριε, έχω τρεις ημέρες να φάω, δώστε μου να πάρω ένα σουβλάκι!

Το σκέφτομαι, θυμάμαι ότι και παλιά κάποιοι χρησιμοποιούσαν την τεχνική αυτή για να βγάλουν χρήματα, όμως τα μάτια αυτού του ανθρώπου προδίδουν την σκληρή πραγματικότητα. Του δίνω τα χρήματα, μπαίνει μέσα στο μαγαζί, αγοράζει τρία σουβλάκια κι επιστρέφει να με ευχαριστήσει. Έχω ήδη απομακρυνθεί. Αισθάνομαι μεγάλη ντροπή, σαν να είμαι εγώ ο υπαίτιος της μοίρας του.

 Εικόνα 7η: Ωρα 2:00 μμ:  Επιστρέφω άρον-άρον στο μέρος της φιλοξενίας μου. Μου ΄χει κοπεί η όρεξη. Πέφτω να ξαπλώσω στον καναπέ . Κοιτάζω γύρω μου προσπαθώντας να κλείσω τα μάτια μου για να κοιμηθώ. Εκείνα πέφτουν συνεχώς πάνω στο σχεδιαστήριο. Μολύβια, χαρτιά κάποια σχέδια, πιο πέρα τρία γραφεία με καρέκλες που γεμίζουν πλέον με τα φαντάσματα των σχεδιαστριών που κάποτε δούλευαν εδώ. Φαξ, τηλέφωνα, κούκλες,φασόν και λίγο ύφασμα. Μια ντουλάπα με γυναικεία φορέματα που έχουν ξεμείνει μιας και το γραφείο οίκου μόδας στο οποίο φιλοξενούμαι από καιρό δεν δέχεται παραγγελίες. Με δυσκολία κρατάει η ιδιοκτήτρια τον χώρο με την ελπίδα ότι ίσως κάποτε «ξαναπάρει μπρος».

Εικόνα 8η: ώρα 3:00μμ:  Αποφασίζω να κατέβω «παραλία». Μου λείπει η θάλασσα που με ηρεμεί. Κατεβαίνω στην Μαρίνα Φαλήρου, περπατάω στον δρόμο κοντά στα βράχια. Μυρίζει έντονα καμένο πλαστικό και στην επόμενη στροφή μιααυτοσχέδια  παράγκα και μια φωτιά με φόντο τα πανάκριβα σκάφη της ελληνικής ελίτ.

Εικόνα 9η, 10η, 11η, 12η και ούτω καθεξής, της Αθήνας και της  Ελλάδας του μνημονίου και της «σωτηρίας» των πολιτικών της που με περίσσιο θράσος κι αδιαντροπιά  λανσάρουν την πολιτική τους στα δελτία των 8:00 ως  την μόνη ενδεδειγμένη  πρόταση για την έξοδο από την κρίση.

0 Shares

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *