Η Ελλάδα δεν μπάζωσε για πρώτη φορά στα Τέμπη τα παιδιά της. Ούτε μπάζωσε για τελευταία φορά στα Τέμπη τα παιδιά της. Η Ελλάδα μπάζωνε και συνεχίζει να μπαζώνει πριν και μετά τα Τέμπη τα παιδιά της.
Πώς;
Κάνοντας τα στραβά μάτια ή σιγοντάροντας το ψέμα, την ατιμία, την ανομία και τη συκοφαντία.
Ψηφίζοντας ένα αλαζονικά ηγεμονικό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.
Κηρύσσοντας ηθική σφίγγοντας το χέρι στην ανηθικότητα.
Βυσματώνοντας για να υπηρετήσει χαλαρά ο γιόκας την για τα μάτια του κόσμου «πατρίδα».
Προσκυνώντας όσους εκμεταλλεύονται αδύναμους ανθρώπους.
Κανακεύοντας ένα πολιτικό κατεστημένο το οποίο συντηρεί ένα δημόσιο σύστημα υγείας που «σώζει» όσες ζωές διαθέτουν πρόσβαση στο τηλέφωνό του.
Γλύφοντας νταβατζήδες.
Θεοποιώντας τη σάρκα και την ύλη.
Κακοποιώντας το μυαλό και την καρδιά των παιδιών.
Ασπαζόμενοι Άγιες Εικόνες βλαστημώντας τα Θεία.
Γελοιοποιώντας την αγνότητα και τον έρωτα.
Εκπαιδεύοντας τα παιδιά πώς να εκπορνεύουν την αξιοπρέπειά τους.
Φτυαρίζοντας διαμελισμένα παιδικά σώματα για να μη βρεθεί έγκλημα.
Ξεπλένοντας το φτυάρι της συγκάλυψης από τα παιδικά αίματα.
Όχι, λοιπόν. Το ζήτημα των Τεμπών δεν είναι πολιτικό. Δεν είναι ζήτημα δικαίου. Δεν είναι ζήτημα δημοκρατίας.
Το ζήτημα των Τεμπών είναι θέμα ψυχής.
Μιας παρακμιακής Ελλάδας που πουλάει τα παιδιά της για να εξασφαλίσει την απόλαυση μίας εφήμερης, ραγιάδικης ζωής.
«ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης.»
Ματθαίον 18, 6
Κωνσταντίνος Μαργέλης
Λευκάδα, Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026
