Ειδήσεις από και για το Μεγανήσι
19 Μαΐου 2019

Αδυναμία συγκρότησης λόγου και καταφυγή σε επικοινωνιακά τερτίπια. Για όλα (θα) φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ!

Το διαπίστωσαν όλοι όσοι παρακολούθησαν τη συζήτηση επί των προγραμματικής συμφωνίας και την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη Βουλή. Από το προεκλογικό “έξω από το ευρώ και μέσα η δραχμή”, “θα μας διώξουν από το ευρώ”, “θα γυρίσουμε στη δραχμή”  μέχρι το “Φωτόπουλος”, “Αλεξάνδρεια”, “αβανταδόροι της δραχμής” και το πρόσφατο “Πρόεδρος 15μελούς” (δηλ. με άλλα λόγια “τι θέλει τώρα το παιδαρέλι…, ανήλικο [πολιτικά] …”) κττ.

Μάλλον ξέχασαν ότι οι εκλογές παρήλθαν, η τριμερής κυβέρνηση βρίσκεται στο πηδάλιο της χώρας (τους ενώνει η επαναδιαπραγμάτευση που καθώς φαίνεται αργεί), ενώ δεν ξέχασαν ότι παρά την επιστράτευση … “δαιμονίων” και του “συν Αθηνά…” ,  ανέβηκαν μεν στη γέφυρα του πλοίου, καταγράφοντας τις εξής επιτυχίες:

α) ο Αντώνης Σαμαράς να μην έχει πάρει αυτοδυναμία

β) να έχει απέναντί του αξιωματική αντιπολίτευση του 27%

γ) να μην έχει “περάσει” το προεκλογικό μότο του έτερου της συγκυβέρνησης “ψηφίστε ΠΑΣΟΚ” ( για να βγει ο Σαμαράς)” – (δηλ. όλοι οι εναπομείναντες στο ΠΑΣΟΚ έπρεπε να ψηφίσουν Βενιζέλο για να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς; Δεν ψήφιζαν απευθείας Σαμαρά;!)

γ) για παρά έναν να μην έχουν οι συνδαιτημόνες που τρώνε το ίδο μενού αλλά με διαφορετικά (υποτίθεται) κουταλομαχαιροπήρουνα 180 βουλευτές με ό,τι αυτό συνεπάγεται και σημαίνει

δ) να μην μπορούν να βάλουν στο “τρυπάκι” τον ΣΥΡΙΖΑ (Εθνική Ομάδα Διαπραγμάτευσης το λένε τώρα, με άλλα λόγια να μην υπάρχει καν αξιωματική αντιπολίτευση)

ε) ο Σαμαράς να συγκυβερνά και να “τρέμει” σε κάθε παραίτηση και με την αγωνία μη τυχόν “σκάσει” καμια επόμενη και δεν την προλάβει

στ) η … λύση ανάγκης (το “σύστημα” προέβλεψε και μερίμνησε) δεν μπόρεσε προεκλογικά να αποκόψει μετριοπαθή στοιχεία της  αριστεράς που κατευθύνθηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ  με σκοπό να τρωθεί η προοδευτική Αριστερά, πολιτικά και αργότερα ηθικά (το “με το ζόρι στην κυβέρνηση” έχει ήδη αποτύχει μια φορά)

ζ) η ΔΗΜ.ΑΡ.  να μην φαίνεται ότι αποτελεί “γερό μπαστούνι”. Σήμερα διαβάζει κανείς στη real.gr ότι ο βουλευτής Β’ Αθηνών της ΔΗΜΑΡ Οδ. Βουδούρης (πρώην ΠΑΣΟΚ που ψήφισε το Μνημόνιο) φέρεται να έχει στείλει επιστολή προς την Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ  ζητώντας από τον Φώτη Κουβέλη να επιμείνει στην επαναδιαπραγμάτευση των δυσμενών όρων του Μνημονίου, θέτοντας όρο και χρονοδιάγραμμα και ίσως αναμένεται να επιλέξει ή να του δείξουν την πόρτα της εξόδου (μάλλον για “φαίνεσθαι” μοιάζει, αλλά ποτέ μη λες ποτέ)

η) η σύμπλευση, η συνεννόηση με το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να προσπαθεί να μπουσουλήσει παρά να περπατήσει, ενώ παράλληλα στήνονται επικοινωνιακές ασκήσεις τύπου “μουτζούρης light edition” (ποιος θα κερδίσει δηλ. στο τέλος το παιχνίδι των εντυπώσεων. Συμφωνούμε ότι διαφωνούμε, αλλά διαφωνούμε στο πως θα διαφωνήσουμε, ώστε συμφωνώντας στον τρόπο διαφωνίας μας να δείξουμε ότι αν και δε συμφωνούμε, τα καταφέρνουμε για το καλό της χώρας και κάνουμε τις υπερβάσεις που επιτάσσουν οι καιροί). Και όποιος προλάβει να το ανακοινώσει, πρόλαβε!

Απουσία, λοιπόν, πολιτικού λόγου και ουσιαστικής πρακτικής περιεχομένου, πλήρη αναντιστοιχία με τα υπεσχημένα δυνατά και εφικτά από τον “συνασπισμό της ΝΔ”, ρίχνεται στη μάχη το “χαμηλό παιχνίδι” με ανάλογα “ερεθίσματα” προς το κοινό (βλ. λαός). Μια τακτική που θυμίζει μικροσυνδικαλιστές τοπικού βεληνεκούς και μέτριων ικανοτήτων. Αυτή φαίνεται να είναι η καθοδήγηση του επικοινωνιακού επιτελείου του Αντώνη Σαμαρά, μια τακτική φθοράς και αποδόμησης με επαναλαμβανόμενα, “ερέθισμα – αντίδραση – /συνειρμός/ – εθισμός”, λες και είμαστε τίποτα μεταλλαγμένα σκυλάκια του Παβλώφ.

Για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, τα πριν, τα νυν , θα φταίει και για τα μετά!

Απορίας άξιο, βέβαια, είναι γιατί ασχολείται ο “υποβασταζόμενος” πρωθυπουργός με τον Αλέξη Τσίπρα, αφού τον ρόλο τον έχει επωμιστεί επάξια μέχρι τώρα ο κ. Βενιζέλος, παρά τα πενιχρά έως μηδενικά αποτελέσματα που δοκιμάζουν τον βερμπαλισμό του και την ρητορική του δεινότητα.

Η “ρίζα του κακού” μπορεί να βρίσκεται και αλλού γι’ αυτή την εμπάθεια. Μάλλον πρέπει να “έτσουξε” πολύ η απαξίωση, όταν ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή προτίμησε να ασχοληθεί κυρίως με τον κ. Γιάννη Στουρνάρα παρά με τους πολιτικούς αρχηγούς, κ. Σαμαρά και Βενιζέλο.

Και η πραγματικότητα; Ο τουρισμός φθίνει (την κατιούσα έχουν πάρει οι τιμές σε παραθεριστικούς προορισμούς), τα επιπλεόν μέτρα”στην αναμονή” με τα … ισοδύναμα να παραμονεύουν, οι φόροι ο ένας πάνω στον άλλον, η ανεργία και η ύφεση σε ύφεση και με αρνητικές πάλι προοπτικές, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας σε φθίνουσες (μάλλον εξευτελιστικές) τιμές, φοροδιαφυγή (εκατομμύρια ανακαλύπτονται ότι χρωστούν “μεγάλοι και τρανοί” της ιδιωτικής οικονομίας), διαφθορά, αυτοκτονίες, ασιτία κ.α. συνθέτουν τον συνεχή εφιάλτη. Αλλά εμείς εκεί σταθερά, στην “ευλογία” που είπε και ο Πάγκαλος, δηλ. στο Μνημόνιο, ως έχει… γιατί στο Eurogroup δεν είπαν και τίποτε άλλο. Άλλωστε το είχε προεξοφλήσει η κυβέρνηση ότι πάμε, τους βλέπουμε, καθόμαστε στο θρανίο, τους ακούμε, σημειώνουμε, λέμε και το μάθημα μια φορά απέξω και γυρίζουμε πίσω. Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή πρέπει να αντιμετωπίσει η συγκυβέρνηση. Για τα όσα δεν θα κάνει που είπε ότι θα κάνει (δε μιλάμε για μπαλώματα που δεν λύνουν το πρόβλημα στον πυρήνα του και το πολιτικό του υπόβαθρο, τη βάση του), “το γυρίζει στο τσάμικο”. Αυτό είναι ήττα της πολιτικής και καταδίκη της κοινωνίας. Αλλά και γι’ αυτο φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει μια αντιπολίτευση κατά παραγγελία της συμπολίτευσης και να ανάγει αυτό το οξύμωρο σε πολιτική βούληση, προκειμένου να ικανοποιήσει την ερμηνεία της κοινωνίας και του συστήματος πραγμάτωσής της, όπως θέλει να την εννοεί η συμπολίτευση!

Όμως μήπως ενοχλεί κάτι άλλο με τον ΣΥΡΙΖΑ, τις τελευταίες μέρες, που έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί κοινωνική πολιτική συνάρθρωση; Όπως και να’ χει, το συμπέρασμα είναι ένα. Το “της μιας δραχμής τα γιασεμιά” έχει περισσότερη αξία από το “της μιας δραχμής η πολιτική”.

 

0 Shares

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *