Μεγανησιώτισα 1910 (του Θοδωρή Γεωργάκη)

Όπως μας έγραψε ο ίδιος ο κ. Γεωργάκης, «Εμπνεύσθηκα το ποίημα απ’την φωτογραφία της Μεγανησιώτισσας, που κουβαλά την κούνια του παιδιού της στα κτήματα, στην δουλειά!«, συμπληρώνοντας ότι το συγκεκριμένο ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ανέκδοτη συλλογή του «Εικονογραφίες».

«Προσπάθησα, μέσα στο ποίημα να συμπυκνώσω την  διαδρομή του Μεγανησίου απ’την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, τους Ταφίους, την ξωμάχικη ζωή και τη ναυτική παράδοση του νησιού» 

 

Βήμα γοργό, αλέστα ματιά,

στεντόρεια ψυχή, λέαινας θυμός,

αρχαίας τραγωδίας το έλεος περαίνεις,

ξωμάχας ζωής τίμιος ιδρώς.

Καρυάτιδα Κυρά

ποιό δρόμο διαβαίνεις,

ποιά στράτα τραβάς,

ντελάλης βουβός,

μηνύματα σπέρνεις αλέγρας ζωής.

Άτλαντας,

σηκώνεις πνοές θαλερές,

Ηράκλειας θάλασσας αίνιγμα μέγα,

ο δρόμος που ψάχνεις.

Ταφίων σπορά,

Αιώνια Παναγιά,

στο στήθος γαλούχησες τέκνα οργής.

Κύματα δάμασαν στο Γιβραλτάρ.

Νόστιμον ήμαρ.

Στην ποδιά σου απίθωσαν Εσπερίδων μήλα χρυσά.

Leave a Comment