Απ’ τις πλατείες με αγάπη

Καθ’ οδόν άδοντες (ενώ τα σπίτια μας καίγονταν) προς τα Σούσα πηγαίναμε. Και στην αιχμαλωσία της Βαβυλώνος μας έσερναν. Τώρα, καθ’ οδόν συνασπιζόμενοι προς τις Βρυξέλλες βαδίσαμε. Βαδίσαμε απ’ τις πλατείες του κόσμου, απ’ τη Μαδρίτη ως την Κωνσταντινούπολη, και φθάσαμε στο άντρο των διαπραγματεύσεων. Για να ακούσουμε την ηχώ της φωνής μας. Να μιλάει στους Δυνατούς για την οργή μας.

Ετσι θα έγραφα, προσπαθώντας να μιμηθώ το ύφος της, αν η κατάσταση ήταν μόνον δραματική. Το δράμα όμως έχει και τις πλάκες του – και ένας εύθυμος με τη θλίψη του τύπος, όπως η αφεντιά μου, δεν μπορεί παρά να χαριεντίζεται με τα ευτράπελα – ξέρετε καλύτερη ψυχοθεραπεία; Το ίδιο και ο τοπ τεν ποπ σταρ Βαρουφάκης (ο οποίος όσον περνούν οι ημέρες γίνεται όλο και πιο δικός μου άνθρωπος). Ανέκαθεν τον συμπαθούσα, τώρα όμως αρχίζω να τον λατρεύω. Ποιος

άλλος (σε όλην τη Γηραιά Ηπειρο) θα έλεγε ότι «η Αγκελα Μέρκελ είναι με διαφορά η πιο έξυπνη πολιτικός στην Ευρώπη, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για αυτό»; Μόνον ο Γιάννης! Ο Γιάννης είναι μετρ. Υπερβαίνει ακόμα κι εκείνον τον Μιχαήλ Ψελλό, ο οποίος ήταν τέτοιος μάστορας του λόγου, ώστε να γράφει «λιβέλους» που οι ενδιαφερόμενοι τους εξελάμβαναν ως «επαίνους». Μη

σας πω «ύμνους». Οπως ο ύμνος που -πάλι ο Γιάνης- ανέπεμψε στον κ. Σόιμπλε, όπως το σφαχτό αναπέμπει την τσίκνα στους θεούς. «Ισως (ο κ. Σόιμπλε) να είναι ο μοναδικός Ευρωπαίος πολιτικός με πνευματική ουσία, ένας πιστός ευρωπαϊστής και βαθιά φεντεραλιστής»* (σ.σ.: οι υπογραμμίσεις δικές μου για να τις ευχαριστηθώ εις βάθος). Αντε τώρα

να υποψιασθεί ο κουτογότθος ότι με αυτό το «φεντεραλιστής» ο δικός μας διαπραγματευτής άφηνε κομψούς υπαινιγμούς εναντίον του γερμανικού πειρασμού να κάνει την Ευρώπη Τέταρτο Ράιχ. Προς επίρρωσιν

μάλιστα της απέχθειάς του για τη διαβάθμιση των λαών, ο δικός μας Μιχαήλ Ψελλός διαβεβαίωσε τους πάντες ότι «θεωρεί τους Γερμανούς “καλύτερους” Ευρωπαίους από τους Γάλλους ή ακόμα και από εμάς τους Ελληνες». Κατόπιν τούτων, μόνον στο γεγονός ότι οι κουτογότθοι είναι κουτόφραγκοι μπορεί να αποδοθεί το γεγονός ότι την επόμενη μέρα οι γερμανικές εφημερίδες κάγχαζαν με τους πτωχοπροδρομισμούς και τις γαλιφιές του Ελληνα υπουργού Οικονομικών. Αντί να καταλάβουν ότι ο τοπ τεν ποπ σταρ Γιάνης τούς έκανε πλάκα και να πάθουν την πλάκα τους, εξέλαβαν τις κυριολεξίες ως κυριολεξίες και πάθαμε την πλάκα μας εμείς.

Αλλά εκεί που έπαθα τελείως την πλάκα μου, λύθηκα στα γέλια και δεν μπορώ να συνέλθω από χθες, είναι με τη Σύμβουλο κυρία Παναρίτη. Οχι επειδή η κυρία Παναρίτη με την τεχνογνωσία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν Σύμβουλος του Περουβιανού Προέδρου, που αυτή τη στιγμή εκτίει ποινή εικοσαετούς καθείρξεως σε κάποια μπουζού της χώρας των Ινκας,

όχι επειδή η κυρία Παναρίτη ήταν βουλευτής επικρατείας του Γιωργάκη [Γεώργιος ο Βήτα Παπανδρέου ο Γάμα(τα)], όχι επειδή η κυρία Παναρίτη έλεγε ότι δεν είναι πρόβλημα να κόψουμε τους μισθούς λίγο – κι όχι λίγο, πολύ,

όχι για όλα αυτά, αλλά διότι γκάου! Πώς αλλιώς να σας το πω, βρε παιδιά; γκάου! Γκντουπ! Ντιπ! Πώς να εκφρασθώ για να με εννοήσετε -δεν είμαι δα και ο Μιχαήλ Ψελλός να γράφω αίνους και να εννοώ ψόγους – Γκάου! πώς το λένε; Πλάκα έχει,

πλάκα κάναμε και στην πλατεία μόλις μάθαμε τα νέα για τη Σύμβουλο Παναρίτη. Εκεί όμως όλα ήταν αλλιώς, όλα, παρά το κρύο, ήταν ζεστά. Νεαρές και νεαροί μιας άλλης (για εμάς) νέας γενιάς, όμως και παλιοί σύντροφοι, φίλοι, λέγαμε ο ένας στον άλλον τα νέα μας, συζητούσαμε για την κυβέρνησή μας, αγωνιούσαμε για τις εξελίξεις, δούλευαν τα κινητά, «τι μαθαίνεις;», πάνω μας ολόφωτο το Κοινοβούλιο – παλιά καραβάνα ο Ζ.: «τώρα δίνουμε μάχη, την κριτική μετά!» μου λέει βλοσυρός. Πέραν του ότι ουδέποτε αντιμιλάω στον Ζ. (τον παλιό μου καθοδηγητή), μάλλον συμφωνώ μαζί του, όταν δεν με τρώει η άλλη σκέψη. Οτι, δηλαδή, η κριτική που δεν διατυπώνεται είναι υπο-κρισία. Ασε που καμιά φορά η κριτική, διαρκούσης της μάχης, βοηθάει για να δοθεί η μάχη καλύτερα! «Ασ’ τα αυτά» μου λέει ο Ζ., σαν να διάβασε τη σκέψη μου, «και πάψε να κάνεις πλάκα!». Εντάξει, του λέω,

αλλά γκάου! Γκάου, πανάθεμά με, γκάου!

πηγή: enikos.gr

* Σημείωση  mn:  Φεντεραλισμός σημαίνει  την πολιτική θεωρία που υποστηρίζει το ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης του κράτους[Λεξικό Τριανταφυλλίδη].
Αυτός είναι ο τυπικός ορισμός.

Ο Καθηγητής Χολέβας σε πρόφατο άρθρο του[Φεντεραλιστής σε λάθος εποχή] δίνει μία πιο άμεση απάντηση στο τι είναι Φεντεραλισμός: Ο Φεντεραλισμός ξεκίνησε ως μία ακραία εκδοχή της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως. Προτείνει την κατάργηση των εθνικών κρατών ή την ελαχιστοποίηση της κυριαρχίας τους ώστε η Ελλάδα, η Γαλλία κ.λπ. να καταστούν Νομαρχίες μιας υπερκυβέρνησης των Βρυξελλών.

Παρακάτω θα δούμε τα υπέρ και τα κατά μίας Ομοσπονδιοποίησης της ΕΕ, όπως περιγράφεται από τον Andrew Heywood στο Πολιτική:

ΥΠΕΡ

  • Καλλιεργώντας τον κοσμοπολιτισμό ωθεί τους ευρωπαϊκούς λαούς να ξεφύγουν από τον οτενό και απομονωτιστικό εθνικισμό.
  • Η οικονομική, νομισματική και πολιτική ενοποίηση δημιουργούν ένα βαθμό αλληλεξάρτησης μεταξύ των κρατών που καθιστά αδιανόητο τον πόλεμο ή μια ευρείας κλίμακας σύγκρουση στην Ευρώπη.
  • Η κατοχύρωση μιας πανευρωπαϊκής αγοράς ενισχύει την ευημερία και την ανάπτυξη και παρέχει στην Ευρώπη ασφάλεια στην παγκόσμια οικονομία.
  • Η «κοινή» κυριαρχία είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο τα ευρωπαϊκά κράτη μπορούν να ασκήσουν σημαντική και ανεξάρτητη επιρροή στην παγκόσμια σκηνή.
  • Η πολιτική και η οικονομική ενοποίηση συμβαδίζουν, καθότι μία ενιαία αγορά πρέπει να ρυθμίζεται από κοινούς κανόνες και αποφάσεις.
  • Η ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη παρέχει στα άτομα ευρύτερο και, μερικές φορές, ισχυρότερο φάσμα δικαιωμάτων, ελευθεριών και ευκαιριών.

ΚΑΤΑ

  • Η διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι η λήψη αποφάσεων δεν συνυπολογίζει διαφορετικές εθνικές ανάγκες και συμφέροντα.
  • Οι ιστορικά εμπεδωμένες εθνικές ταυτότητες αποδυναμώνονται, ηροκαλώντας ενίοτε εχθρότητα και βίαιες εθνικιστικές αντιδράσεις.
  • Οι εθνικές, γλωσσικές και πολιτισμικές διαφορές καθιστούν αδύνατη την εδραίωση αυθεντικών σχέσεων πολιτικής υπακοής προς τους θεσμούς της Ε.Ε.
  • Το δημοκρατικό έλλειμμα δεν θα ξεπεραστεί ποτέ λόγω της απόστασης μεταξύ των θεσμών της Ε.Ε. και των ευρωπαϊκών πληθυσμών.
  • Η ολοκλήρωση καθοδηγήθηκε εν πολλοίς από πολιτικές ελίτ και επιχειρηματικά συμφέροντα που θέλησαν να χειραγωγήσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς ώστε να υποστηρίξουν τη Νέα Ευρώπη.
  • Η ολοκλήρωση ωφελεί πρωτίστως τα μεγάλα και οικονομικά ισχυρά κράτη και θα οδηγήσει τελικά σε μια Ευρώπη υπό γερμανική ηγεμονία.(αυτό το ανέφερε ο Andrew Heywood πριν…10 χρόνια σχεδόν, προφητικά μάλλον)

Προσωπικά, ήμουν και είμαι υπέρ μίας μορφής ομοσπονδίας κρατών σε επίπεδο συνομοσπονδίας(confederation) ή ενώσεως(union) κατά την οποία τα κράτη που συμμετέχουν διατηρούν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους. Είμαι φυσικά εναντίον με αυτό που γίνεται σήμερα και προσπαθεί να επιβληθεί μέσω του νεοφιλελεύθερου γκλομπαλισμού και του Γερμανικού νεομερκαντιλισμού. Το τι πιστεύω σε ότι αφορά το διεθνές στερέωμα και την σχέση μεταξύ των εθνών και των κρατών, είναι αυτό όπως έχει αναλυθεί διεξοδικά από τον Ρωλς στο «Δίκαιο των Λαών». Με Γερμανικές αρχές δικαίου δεν γίνεται να υπάρξει Ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ.

Εάν η λέξη ομοσπονδιοποίηση σημαίνει εναρμόνιση και συντονισμός της οικονομικής πολιτικής είμαι απολύτως σύμφωνος.Η εγκαθίδρυση όμως ενός υπουργού Οικονομικών και αύριο μιας κυβέρνησης, της ευρωζώνης είναι κάτι τελείως διαφορετικό η οποία δεν θα λαμβάνει υπόψη τις εθνικές ανάγκες ενός κράτος και ενός λαού. Είδαμε πως οι Ευρωπαίοι μας συμπεριφέρθηκαν όχι μόνο με τα Μνημόνια αλλά και με το Δουβλίνο 2 και την λαθρομετανάστευση. Οι λαοί είναι κυρίαρχοι, όπως υπενθυμίζει κάθε τόσο το Συνταγματικό Δικαστήριο στη Γερμανία.

Έγραψα τα «υπέρ» και τα «κατά». Σαφέστατα τα «κατά» δεν αφήνουν περιθώριο Ομοσπονδοποίησης της ΕΕ, ούτε καν στα πρότυπα των ΗΠΑ.(ΠΗΓΗ)

Leave a Comment