«Θα σε ψηφίσω, αν…» (του Απ. Γατή)

Μία από τις ευχάριστες ασχολίες μου στον λίγο ελεύθερό μου χρόνο είναι η συναναστροφή με ανθρώπους της τρίτης ηλικίας και δη στα καφενεία της πόλης, τόσο στη Λαμία όσο και τον ιδιαίτερο τόπο καταγωγής μου, το Βόλο. Δε ξέρω, αλλά πάντα με γοήτευαν οι ιστορίες τους, τα πειράγματα του ενός στον άλλο, το χιούμορ τους ή ακόμα και η τσιμουδιά κάποιων που όμως συνοδεύεται σχεδόν πάντα από ένα εξεταστικό βλέμμα, παρατήρηση μετά οξυμένης ακοής.

Πριν από δυο μέρες έτυχα σε μια συνάντηση-κουβέντα σε διπλανό τραπέζι. Το θέμα περιστρεφόταν, γύρω από τί άλλο,  από τις εκλογές, πρόσωπα, υποψήφιους και μη, με την απαραίτητη μάλιστα αναγωγή σε παλιότερες εποχές. Ο συμπαθέστατος και οξύνους ηλικιωμένος, τον οποίο παρουσίαζαν ως έναν άνθρωπο με αρκετές γνωριμίες, με μεγάλο σόι -άρα και επιρροή, άρχισε να διηγείται μια μικρή ιστορία, φανταστική λέω γω, ξεκαρδιστική και διδακτική συνάμα, την οποία θα προσπαθήσω να την αποδώσω όσο πιο πιστά μπορώ.

Κοίτα να δεις, πήγαινα κάποτε στον Χ που έβαζε υποψηφιότητα με το Ψ κόμμα. Ε, τύχαινε να είναι και γνωστός από τα γύρω. Καθώς περπατούσα στο δρόμο, όχι πολύ μακριά από το σπίτι μου, νάσου και νιώθω ένα μικρό τσούξιμο στο πόδι, στο πέλμα. Φτου να πάρει, είπα, μα συνέχισα το δρόμο μου. Πήγα στο γραφείο του Χ, με καλοδεχτήκανε και μια κοπέλα με ρώτησε τον σκοπό της επισκέψής μου. Ξέρεις τα τυπικά.

  • «Να δω τον κύριο Χ θέλω»
  • «Και ποιος τον ζητά παρακαλώ;»
  • «Πείτε του ο…. Ξέρει.»

Δε πρόκαμε η κοπέλα να μπει μέσα στο ιδιαίτερο γραφείο, βγαίνει αμέσως και χαρούμενα μου λέει: «Περάστε! Σας περιμένει!». Μπήκα κι εγώ.

  • «Που ΄σαι μωρέ μπάρμπα… Τι φτιάνεις; Τι μπορώ να κάνω για σένα, πες μου!»
  • «Κοίτα να δεις», του λέω, «καθώς ερχόμουνα κατά δω, ανάθεμα τη τύχη μου μέσα, πάτησα κάτι, μάλλον καρφάκι θα ήταν και μ΄ενοχλεί η πατούσα μου!»
  • «Τι θες να κάνω; Θέλεις να σου βγάλω το καρφί απ΄τη σόλα; Μήπως θέλεις τώρα να στείλω να καθαρίσω το δρόμο ώστε πηγαίνοντας με το καλό στο σπίτι σου να μη ξανασυμβεί κάτι τέτοιο; Πες μου, εγώ είμ΄εδώ».

Και τ΄απαντώ: «Τίποτα απ΄αυτά.»

  • «Ε, τότε;», μου λέει.
  • «Να μου πάρεις άλλα παπούτσια.»

Σταμάτησε εκεί και γυρίζοντας προς τη μεριά μου με κοίταξε έντονα και με νόημα. Κατάλαβα ότι σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να απαξιώσει οτιδήποτε ή οποιονδήποτε αλλά να μου δείξει ότι θα πρέπει να είμαι επιφυλακτικός και πονηρεμένος σε όποιον ζητά το «όπλο» μου, την ψήφο μου με άλλα λόγια. Μην εξαπατηθώ. Γιατί αν ο Χ είναι διατεθειμένος «να μου πάρει άλλα παπούτσια» επειδή «κουβαλάω χαρτιά» που λένε, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσέχω την περπατησιά μου και το δρόμο που πορεύομαι, διότι μπορεί να αδικώ και να βλάπτω περισσότερους με την επιλογή μου που τη φιλτράρω μέσα από το ατομικό μου συμφέρον. Όπως είχε πει ο Αβραάμ Νίκολν το περίφημο «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.»

Leave a Comment