Περί αποστασίας ο λόγος (άρθρο του Χρήστου Κ. Πολίτη)

Καταρχήν δεν θα ψάξω κανένα λεξικό και δεν θα αναζητήσω τα φώτα του (κατά τα άλλα αξιόλογου)κυρίου Μπαμπινίωτη για να προσδιορίσω την έννοια  της  συγκεκριμένης λέξεως. Έχω την εντύπωση άλλωστε ότι αλλάζει μορφές ανάλογα από ποιά οπτική γωνία   φωτίζεται. Έτσι όπως το έχω εγώ λοιπόν μες στο μυαλό μου (και αν κάνω κάπου λάθος  ας με διορθώσει κάποιος  πιο ειδικός, μια και κάθε άλλο παρά γλωσσολόγος είμαι) αποστασία  σημαίνει … τα παρακάτω «πράγματα»

  1. Εξέγερση κατά της εξουσίας (Ο Σατανάς ήταν αποστάτης άγγελος ,κακώς βέβαια, οι δε Ένγκελς, Μαρξ και Λένιν αποστάτες της  κοινωνικής τους τάξης  καλώς βέβαια για πολλούς)
  1. Μεταπήδηση από ένα κόμμα προς άλλο (εδώ θέλει ιδιαίτερη προσοχή γιατί  αυτό μπορεί να γίνει για δύο λόγους: 1) είτε άδολα  και αγνά γιατί συνειδητοποιείς ότι η πρώτη σου επιλογή ήταν λανθασμένη και αδιέξοδη, άλλωστε γιατί να το κρύψουμε; πολλά δυναμικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος  ο αρχηγός προέρχονται από το ΚΚΕ και 2) είτε για ιδιοτελείς σκοπούς που δεν είναι απαραίτητο μέσα να είναι ντε και καλά  ο άμεσος χρηματισμός, υπάρχουν και άλλου είδους ωφέλειες η μπορεί να προκύψει κατόπιν εκβιασμού)
  2. Αποκήρυξη της θρησκείας ή της πίστης
  3. (ειδικότερα για ιερείς) αποσχηματισμός, εκούσια αποβολή του ιερατικού σχήματος.Πέρα όμως και πάνω από γλωσσικές ερμηνείες  υπάρχει ο σοφός λαός που εκφράζεται με παροιμίες, Μια παροιμία λοιπόν λέει ότι» «όποιος κάηκε στο χυλό φυσάει ακόμα και το γιαούρτι» και εμείς, εδώ που τα λέμε, σαν  λαός έχουμε καεί πολλές φορές. Για τους  λίγο μεγαλύτερους  υποθέτω ότι θα έχουν  έστω και αμυδρές μνήμες από τον Ιούλιο του 1965. Εκεί πλέον υπήρξε η χαρακτηριστική περίπτωση αποστασίας για ίδιον όφελος .Αργότερα όμως ποιος δεν θυμάται τα ευτράπελα που έγιναν  κατά την εκλογή του Χρήστου  Σαρτζετάκη σαν  πρόεδρο της  Δημοκρατίας;

    Η ανάδειξή του «στιγματίστηκε» από δύο προβλήματα Συνταγματικού Δικαίου, τα «χρωματιστά ψηφοδέλτια» (ψηφοδέλτια διαφορετικού χρώματος που καταγγέλθηκαν ως απόπειρα ακύρωσης του μυστικού χαρακτήρα της εκλογής από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ) και την «ψήφο Αλευρά», ήτοι το γεγονός ότι ψήφισε ο τότε Πρόεδρος της Βουλής Γιάννης Αλευράς, ως μη όφειλε, καθώς εκτελούσε χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας, μετά την πρόωρη παραίτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

    Φαντάσου ότι  σε κάποιον που είχαν αμφιβολίες αν θα ψήφιζε ,έβαζαν δίπλα του δύο «πιστούς» να τον παρακολουθούν. Όλα αυτά βέβαια  ήταν ιδέες του Λαλιώτη; Αλήθεια μια και το έφερε η κουβέντα, τι απέγινε το «θειο βρέφος» .Πως  στο καλό την έκανε έτσι ;… «με ελαφρά πηδηματάκια»;

    Τώρα όσον αφορά την διατάραξη της ηρεμίας ,την αναστάτωση  και την  αστάθεια που ,όπως λέει  η συγκυβέρνηση, προκαλεί συγκεκριμένο κόμμα με τις δηλώσεις του, χαλώντας έτσι τη  «μανέστρα»,  εξαρτάται από το τι θεωρεί ο καθένας ηρεμία. Όλοι στην Ελλάδα του 2014 ζούμε(όσοι ζούμε) και βλέπουμε γύρω μας .Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Άλλωστε τον τελευταίο λόγο τον έχει είτε με πρόωρες, είτε με εκλογές στην ώρα τους, ο Κυρίαρχος Λαός.

    Χρήστος Κ.Πολίτης

Leave a Comment