Εκοιμήθη ο τ. ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών Αρχιμανδρίτης π. Καλλίστρατος Λυράκης

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ

κ. κ. Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Υ

Τό μήνυμα, διαπεραστικά παγερό, ἔφθασε σύντομα στό νησί μας. Ἡ αἰχμηρότητα τοῦ περιεχομένου του καί τό ἀπόλυτο τῆς διατύπωσῆς του δέν ἄφηνε περιθώρια συζητήσεων. Γνωρίζαμε, ἐξάλλου, γιά τό πρόσωπο καί τήν δοκιμασία του τό τελευταῖο χρονικό διάστημα.

«Ὁ π. Καλλίστρατος ἔφυγε…». Σύντομο, περιεκτικό, ἐκφραστικό καί ἔμπονο τό «νέο» ἔφθασε, ὅπως ἡ αἰφνίδια νεροποντή στήν ἡσυχία τοῦ Φθινοπώρου. Ἄγγιξε ἀμέσως καρδιές τῶν μεγαλυτέρων στήν ἡλικία· συγκλόνισε καί ἀποσυντόνισε τίς ἀντιστάσεις τῆς μνήμης στρέφοντας τό ρεῦμα τῆς θύμησης ἀντίστροφα μέ τά τωρινά· ἀπόμακρα ἀπό τά σημερινά. Πρός τήν πλευρά τοῦ γόνιμου, ἀλλά μακρυνοῦ παρελθόντος. Κάπου στήν φλογισμένη καρδιά τοῦ Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1957. Λίγο ὕστερα ἀπό τήν μετάθεση στήν τοπική Ἐκκλησία τῆς Φωκίδος τοῦ ἀειμνήστου ἱεροκήρυκα καί ἀργότερα (1968) Μητροπολίτη μας Νικηφόρου Δεδούση (1-8-1957).

Ὁ ἀείμνηστος Κων/νος Λυράκης, «δόκιμος θεολόγος καί εὐσεβής κληρικός» κατά τήν ἔγγραφη ἐτυμηγορία τοῦ τότε Μητροπολίτη μας ἀείμνηστου Δωροθέου, ἔφθασε στό νησί μας ἐνῶ συμπλήρωνε το 30ο ἔτος καί ὕστερα ἀπό εὐδόκιμη διακονία στήν Ἐκκλησία μας ὡς λαϊκός θεολόγος. Ὥριμος ἡλικιακά καί μέ ἀκμαῖες τίς πνευματικές του ἀντοχές προσάραξε ἀρχικά στόν «εὔδιο λιμένα» τῆς Ἱ. Μονῆς Φανερωμένης. Ἐφοδιασμένος μέ τήν συγκατάθεση τοῦ πνευματικοῦ του Πατέρα· ζυμωμένος στό πνευματικό ζυμωτήριο τῆς ἀδελφότητος Θεολόγων ἀρχικά «ΖΩΗ» καί ἀργότερα «ΣΩΤΗΡ»· ἔχοντας ὡς ἐσωτερική προίκα ἐλπίδος καί δημιουργικῆς προσφορᾶς τό ἀκέραιο ἦθος· τήν ἀνόθευτη πίστη· τήν ὡριμότητα στήν σκέψη· τόν ἀθόλωτο ἐκκλησιαστικό προβληματισμό· τήν ταπεινή ὑπακοή στόν λόγο καί τήν διδαχή τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποιμένων· τήν ἐγκυρότητα τοῦ Ἑλληνορθόδοξου φρονήματος καί τήν θυσιαστικῆς εὐθύνης δίψα γιά προσφορά στόν λαό τοῦ Θεοῦ, θά ἔλθει καί θά δηλώσει ὑπακοή στόν Ἐπίσκοπο τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας ἀείμνηστο Δωρόθεο.

Καί ὁ Ἐπίσκοπος, γνωρίζοντας ἤ πληροφορούμενος γιά τήν προσωπικότητα τοῦ τότε ὑποψηφίου Κων/νου Λυράκη ἀμέσως ἐνέκρινε τήν ἐγγραφή του στούς δοκίμους (30-8-1957) καί τήν κουρά του σέ μοναχό τῆς Ἱ. Μονῆς, τήν ὁποία πραγματοποίησε ἄμεσα (31-8-1957), ὀνομάζοντας αὐτόν Καλλίστρατο. Τήν ἑπομένη ὁ Μητροπολίτης Δωρόθεος τόν χειροτόνησε Διάκονο στόν Ἱερό Ναό Εὐαγγελιστρίας Λευκάδος (1-9-1957) καί τόν διόρισε Ἱεροκήρυκα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.

Ἀπό τώρα «ὁ λύχνος μπαίνει στόν λυχνοστάτη». Ὁ διάκονος – Ἱεροκήρυκας ἀγόγγυστα καί ἀκούραστα· θυσιαστικά καί μέ ἀμείωτη δύναμη ἀγάπης περιπλανᾶται στά νησιά μας κηρύσσοντας καθημερινά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί διακονώντας τόν ἄνθρωπο στά πύρινα χαρακώματα τῶν ἔμπονων δοκιμασιῶν του. Ὑπῆρξε διασωστικά « διδακτικός» (Α’ Τιμ. 3,2), κηρύσσων ἀνελλειπῶς «τόν ὑγιῆ καί ἀκατάγνωστον λόγον» (Τιτ. 2,8), «τόν ὑγιαίνοντα λόγον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ  καί τήν κατ’ εὐσέβειαν διδασκαλίαν» (Α’ Τιμ. 6,3). Καί ὅλα αὐτά « ἐν πίστει καί ἀγάπη τῇ ἐν Χριστῳ Ἰησοῦ» (Β’ Τιμ. 1,13).

Ἀναγνωρίζοντας ὁ Ἐπίσκοπος τά ἰδιαίτερα χαρίσματα καί τό ἰσχυρά ἀνήσυχο· θετικά ἄγρυπνο καί πνευματικά γόνιμο πνεῦμα τοῦ διακόνου Καλλιστράτου τόν ὁρίζει ὑπεύθυνο τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων καί τῆς κηρυκτικῆς διακονίας τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.

Πόσες ἐξαγριωμένες «ἀπό τοῦ κακοῦ τήν μπόρα» ὑπάρξεις δέν βρῆκαν ἠρεμία καί δημιουργική ψυχική γαλήνη μέ τόν διάλογο «ἀγάπης στηριγμένο στήν ἀλήθεια», πού τούς προσέφερε ὁ τότε ἱεροκήρυκας! Πόσες καρδιές δέν ξέφυγαν ἀπό τό πνυκτικό ἀγριοκαίρι τῆς ἀσωτείας καί ἀναπαύθηκαν κάτω ἀπό τά πλατύφυλλα κλαδιά τῆς συνετῆς διδαχῆς τοῦ π. Καλλιστράτου! Καί πόσοι διασώθηκαν ἀπό τά σουβλερά νύχια τῆς ὑλιστικῆς θεομηνίας, ἡ ὁποῖα ἐπέμενε νά «χτυπάει ἀνίσχυρους καί ἀδύναμους χαρακτῆρες!

Συνετᾶ καί μέ εὐπρέπεια· σιωπηρά καί διδακτικά λιτάνευε στίς κοινωνίες καί τίς κοινότητες τῶν ἀνθρώπων τῶν νησιῶν μας «Ἰησοῦ Χριστόν καί τοῦτον Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα». Ἐλάχιστο χρονικό διάστημα ἐργάστηκε στό «γεώργιο τοῦ Κυρίου», ἐδῶ στήν τοπική μας Ἐκκλησία. Μέχρι τίς στερνές ἀναπνοές τοῦ 1960. Τό ἔργο του ὅμωςἔχει βαθύριζες προεκτάσεις καί βαθύχρονες ρίζες. Φτάνει μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Ἐξάλλου, οὐδέποτε αἰσθάνθηκε ξένος καί ἄγνωστος στόν τόπο μας. Πάντοτε εὐχαρίστως ἀνταποκρινόταν στό κάλεσμα τοῦ Ἐπισκόπου προκειμένου, γραπτά ἤ προφορικά, νά καταθέσει «λόγο διδαχῆς» στούς ἀγαπητούς του Λευκαδίους. Ἐξάλλου, τήν Λευκάδα ἐπέλεξε γιά τήν χειροτονία του σέ Πρεσβύτερο, πού τελέσθηκε ἀπό τόν ἀείμνηστο γέροντα Δωρόθεο στόν Ἱ. Ν. Εὐαγγελιστρίας στίς 22-10-1961. Ἕνα περίπου χρόνο ὕστερα ἀπό τήν μετάθεσή του στήν Ἱ. Μ. Ὕδρας, Σπετσῶν καί Αἰγίνης. Τήν ἴδια ὥρα, τιμώντας τον ὁ ἀείμνηστος Δωρόθεος, θά τόν χειροθετήσει σέ Ἀρχιμανδρίτη.

Σέ προσωπική ἔγγραφη μαρτυρία τοῦ Μητροπολίτη σημειώνεται ἐκφραστικά καί ὑπενθυμίζει σ΄ αὐτόν «τούς ἀτρήτους κόπους καί τόν ἔνθεον ζῆλον, μεθ’ ὧν ἐπετέλεσας τά καθήκοντά σου ἐπί δύο καί ἤμισυ ἔτη ἐν τῇ Ἱερά ἡμῶν Μητροπόλει», προσφέρει δέ « τάς θερμοτάτας πατρικάς ἡμῶν εὐχάς πρός εὐδόκιμον συνέχισιν τῆς ἱερῆς ἀποστολῆς σου» (ἔγγρ. 926/30-12-1960).

Προσωπικῶς ὁμολογῶ πώς εἶχα τήν ἰδιαίτερη εὐλογία ἀπό τόν Πανάγαθο Θεό νά γνωρίσω τόν ἀείμνηστο γέροντα καί τό πολυσχιδές, βαθειά πνευματικό καί ἐκκλησιαστικό ἔργο του ἀπό τά χρόνια τῆς συνδιακονίας μας στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Αθηνῶν. Τό κύρος τῆς προσωπικότητός του· τό εὖρος τῆς προσφορᾶς του καί τό ἀμείωτα θυσιαστικό τῆς ποιμαντικῆς του εὐθύνης ὁμολογῶ μέ δίδαξαν καί μέ στήριξαν στόν ποιμαντικό δικό μου ἀγώνα.

Τούτη τήν ὥρα, πού ἀνάλαφρη ἡ ψυχή του φτερουγίζει πρός τόν Κύριο καί Θεό μας, Ἰησοῦ Χριστό ἄς εὐχηθοῦμε, ταπεινά καί ἀληθινά, σύντομα νά πραγματοποιηθεῖ ἡ μεγάλη συνάντηση μέ τόν «Κοσμοπόθειτο καί τόν Ἕνα». Καί ἀπό τό ὕψος τοῦ Οῦρανοῦ ἄς πρεσβεύει ὁ ἀείμνηστος γέροντας Καλλίστρατος γιά ὅλους ἐμᾶς, πού ἀκόμη παλεύουμε στόν ἀνταριασμένο ὠκεανό τῆς ζωῆς.

Leave a Comment